Derin sessizliğin ani bombalanması gibi,
Uğultuyla gelen ve darmadağın eden,
Karanlık, tenha, sessiz ama vakur,
Bir rıhtım kıyısında
Karanlığın soğuk yüzünde,
Sensizliğin loş gölgesinde,
Hissediyorum yokluğunu....
SAAT SENSİZLİĞİ BEŞ GEÇİYOR,HALA YOKSUN
Gidenler mi mutlu, kalanlar mı mutsuz,
Nerede bıraktık sevgileri?
Umudun penceresini hangi ara kapattıkta üzerine kilit vurduk,
Cevap ver!
Doyulmamış yaşanmışlıkları,
Okunmamış mektuplar gibi, neden kaldırdık çekmecelere?
Bir beyaz kâğıda,
Ateşin kıvılcımlarıyla yeniden yazmak mümkün mü?
Açmayan gonca gülleri kim kopardı dalından,
Beklemek vardı hani baharı, kara kışa inat.
Yorulmak yoktu ya bu koşuda,
Neden durduk?
Orada olma çaban, o bencilliğin,
Seni saran sahte mutluluk mu yoksa?
Kaç mum ışığı aydınlatır yollarını,
Sessizce geriye dönemez misin?
Uzaklarda, tek, var olma savaşı verebilir mi insan?
Çare mi yalnızlığa gark edilmek...
Kimden örnek aldın bu zalim terk edişi!
Bu isyanı, bu vurucu bu kahrolası direnişi.
Sayısız, bilinmeyen,
Yakalanamamış fırsatlar yüzünden,
İşlenme çaresizliği gösteren,
Günahların bir bedeli mi bu gidiş?
Sen kararlı giderken,
Unuttun mu bıraktığın darbeli yüreği?
Arkandan bakan, bakıp da görmek istemeyen,
Vaktiyle şiirlerin okunmuş,
Sensiz dünyayı görmeye alışmamış,
Kirpiklerinin arasında hüzün beslemiş,
Kararttığın bir çift göze,
Acı tohumlardan süzdürdüğün damlaların,
Nasıl yakıştığını görebildin mi?
SAAT SENSİZLİĞİ BEŞ GEÇİYOR,HALA YOKSUN
Çekilmemiş resim karesinde,
Söylenmemiş, susturulmuş memleket türküsünde,
Darmadağın saç baş paramparça dökülmüşüz de,
Beklemenin umutsuzluğunu nadasa bırakmışız,
Ruhumuzun çorak susuz tarlalarında
Umut etmek ne mümkün,
Dönülmeyecek ki bu gidişte
Her saatin beş geçişi sensin,
Her beş geçişte bekleneceksin,