sana bir yazgıdan seslendim
ateşin toprağı ittiği boşlukta öptüm gözlerini
ağzı yangına tutulmuş harflere sığındım
gök tutup sıktı beni
üşüdü kanatlarım
oysa ben güvercin değildim
dallara kement atıp sabaha sarılmayı bilmezdim
yalnızca kar yağarken bembeyaz kesilmeyi
göğsüme çiçek sürüp seni beklemeyi bilirdim
kan bulaşmamış mendillere tütün koydum
sana yolladım
cennetten ümidini kestiğinde acına tütünü sapla
o şehrin yağmuru dindiğinde
ellerini boylu boyunca soyunsam da bul beni
korkma unutmadım ellerini
ne zaman bir ağaç yeşerse
orman kıldım ben seni.
yoksuldum
ne beni götürecek bir tren vardı bu istasyonda
ne de mırıldanacak bir şiir
koştum gidecek bir yeri olan her insan gibi
sonra düştüm
yoksuldum
yoksulluğumu ele veren pantolonumun altında
kanayan dizlerim vardı
seni yarama kabuk ettim bağladım
sana bakmak çehreni incitir diye
yüzüne yakın bir kelime aradım
söylemesi zor, unutması kolay
sana baktıkça anladım
kalbimin üstüne gök kurmuştu Yaradan
ne çok yalnızlık türküsüydün
bir sabah sesimi acıyla vurulmuş buldum
eşkâlimi terk ederken bağışladım aynaları
öptüğüm ağızları yalancı saydım
gizli kapaklı değil
sana biat ederken ayan beyan saçlarına yalvardım.