Bir gün, bir gün gelsen gülüm
Nefesini, nefesimin
Sesini, sesimin üstüne koysan...
Kapasam gözlerimi, gözlerini kapasan
Ruhların dans ettiği şu yitik sahnemde
Sen olsan
Arınıp bütün kışlardan
Baharlar giyinsen
Ben cemre-i kıyafetimle
Muştularla düşsem ruhuna
Kimseler görmese,
Kimseler duymasa,
Bir biz görsek, bir biz dinlesek bizi
Beraber okusak, sana yazdığım bu son şiiri
Bir gün, bir gün gelsen gülüm
Dokunsan yalnızlığıma,
Dokunsan, gecenin içinde sallanan sarhoşluğuma
Herkes kınarken beni, sen gülümsesen
Bilirim bu viraneliğin sevdamdandır desen Dokunsan suskun dilime
Çekip çıkarsan altında sakladığım seni
Yaslasan başını yorgun omuzlarıma
Saçlarını bıraksan parmak uçlarıma
Hasretinin sarhoşluğuyla okşasam
Ayılsam vuslatına
Ayılsa gecenin içinde yıldızlar
Görünse içindeki nevbahar
Çiçek çiçek açsan
Sonra; sonrası olmasa
Her şey "başladığı yerde bitermiş ya"
Başladığı yer kaybolsa
Bitmese, bitemese...
İçimizdeki hüzünlü çocuklar gibi tutuşsak el ele
Elimizde rengârenk balonlar
Balonların ucunda suskun cümleler
Cümlelerin ucunda geçmişin gözyaşı
Uçursak yitik bir gökyüzüne
Bir gün, bir gün gelsen gülüm
Yüzünde gitmeyecek olanların yüzü
Gözlerinde, muştulu bir bakış
Nefesin değse nefesime
Dinse "bu şairin" suskun sancısı
Bir gün, bir gün gelsen gülüm
En sevdalı haliyle
Sesini bıraksan suskun dilime
Bir gün, bir gün gelsen gülüm
Dokunsan yalnızlığıma,
Dokunsan, gecenin içinde sallanan sarhoşluğuma
Herkes kınarken beni, sen gülümsesen
Bilirim bu viraneliğin sevdamdandır desen
Dokunsan suskun dilime..
Sevginin gücünü yüreğimizde ben de size geleyim o halde bugün..
çok beğendim bu şiirini Elif.emeğine yüreğine sağlık tebrikederim