Ustaya Mektup
Son güncelleme:
-
ustaya mektup şiiri - onur arif solka şiirleri - mektup deneme şiirleri
USTA'YA MEKTUP
Omzumda yorgun bir şarkıdan dökülen nakaratlarla
Bedbin ruhumun sendeleyen gençliği savrulurken
Saçlarına erguvan dokunmuş mayıstan
‘Hep ardında kalırız giden her neyse’ dediğin
Yokluğun dibinden yazıyorum usta…
Karamsar bir gülüşün gönül yasında ağaran
Bembeyaz sayfalardan konuşuyorum sana
Yüreğimizi dayadığımız dostlar vardı, bir zamanlar
Bize gönül koyup gittiklerinde
Kanayan kalemlerimizden dökülen acıyla
Bağrımıza bastığımız şiirlerin
Geceyi nasıl kanattığını bilmediler…
Soğuk duvarlarda hüzün satan efkârlar kol gezerken
Kırgınlığımızın nasıl büyüdüğünü görmedi kimse
Görmediler gözümüzün ferinde tutuşan kalbimizin
Paramparça yandığını…
Pencere camına dayadığımız kırık canımızdan sızan kanın
Beyrut’un gülleri olduğunu bilmeyecek kadar cahildiler…
Bir tek biz biliyorduk,
Birde ‘O’ biliyordu usta,
Bir tek ‘O’ şahitti çektiğimiz ezaya…
Yalnızız usta
Gıybet saltanatının padişahları
Boş cümlelerle doldururken ömürlerini
Kalabalık bir boşluğun içinde kalakalmışız…
Ne duyan var sesimizi
Ne de halden anlayan insaf sahibi güngörmüşler…
Yerinde taş kesilirken dünya
Zulmü alnından sapan taşıyla vuran
Filistinli çocuklar gibi yapayalnızız
Bilirim, Hanzala’nın yüzünde küskün bir bakış var
Ama dönüp yüzümüze bile bakmıyor usta…
Sende hatırlarsın değil mi?
Bir yılbaşı gecesinde
Çılgın medeniyetin varisleri
Yapma çam ağaçlarına astılar adaplarını
Onlar satılığa çıkardıkları düşlerini
Noel amcalarının heybesine doldururken
İçi boş ütopyalarla saydılar on’dan geriye
Saat on ikiye saniyeler kala…
Bizse eski bir el radyosunda çalan
Yorgun türkülere verdik kalbimizi…
İçimizde büyüyen kahırlar dolusu sessizliği
Sırt sırta verdiğimiz bir ömrün künyesine yazdık…
Biz en çok bize kaldık usta…
Ama yine de
Hiçbir içi boş medeniyete satmadık hayallerimizi…
Kusura bakma, hayata öfkeliyim
Bir çocuğun mahcubiyetine sığınıyorum
Adamlığın kadar adam olamayışımı mazur gör
Sen anlarsın işte, kahrım dilime dolanıyor…
Karamsar cümleler biriktiriyorum içime
‘Yaşamam gerektiği için aldığım her nefes’ deyişin gibi
Doluyum gırtlağıma kadar…
Endam aynalarında poz vermiyor duruşlarım
Sesim kırılıyor, kırılıyor zaman…
Hayat dediğin usta
Alt tarafı ölümden önce can çekiştiğimiz yaşamak ağrısı,
Kanayan günlerin peşinde koşarken dizi kırılan çocuklar gibi
Fark etmeden terk eden yıllar değil mi?
Yoksa yine de hayat dediğin
’Yaşıyoruz işte, herşeye rağmen’ deyişimiz mi?
Eğer öyleyse usta;
Tek solukta ‘Elhamdülillah…’
ARİF ONUR SOLAK