Dar Vakitlere Tutunmak
Son güncelleme:
-
hayat hakkında şiirler - umut etmek hakkında şiirler - dar vakitlere tutunmak şiiri - alıntı şiirler
O gün Marmara ölü balık kokuyordu
Zehirli duygular sızmıştı damarlardan
Zift gibi bir şeydi
Siyah,
Yapışkan
Ve asi
Evet asi bir dalgaydı göğe yükselen
Dokundu bulutların saf beyaz mahremine
O gün kan boşaldı ellerime,
Yüzüme sürdüm
Sonra ağlamak istedim, ağlayayım dedim, ağlamalıydım
Bir boşluk dilimde, gözlerimde üç nokta
Hayatımın tek taraflı boykotuna yürürken adım adım
Ses tellerimin bağımsızlık ilanıydı
Sükût vaveylasıyla başlayan uzun soluklu yok oluşlarım...
Yalnız kendi dibine sığınan bir mum ışığıydım
Duvarlar yine sessizdi, yine gölgesiz, yine bensiz...
Karanlığın sözü geçiyordu geceye
Gece yorgundu
Gece uykusuz,
Gece harap....
En çok rüyalarımı seviyordum,
Sıkı sıkı sarmalamayı hayatı
Bir tek rüyalarımda mutluydum
Gözlerim dünyaya kapalı
Bir biblo gibi donuktu çehrem
Televizyon sehpasının yegane süsüydüm
Baktıkça gülümsüyordu insan,
Seviyordu belki, okşuyordu usulca
Her dokunuşta lanet ediyordum kimsesizliğime
Her bakışta eriyordum için için...
Sonra bir çocuk değdi, koşarken, munzurca
Ufalandım
Ve bir daha hiç doğrulamadım
Dar vakitlerin endamlı gövdesine tutundu
Adını 'umut' koyduğum uçurtmam
Dikenli tellerin gazabına uğradıkça alçalıyordu,
Alçaldıkça Marmara açıyordu kucağını
Marmara kirliydi,
Marmara siyah,
Marmara asi...
Çekti aldı çocukluğumu benden,
Girdabına kapıldım, boğuldum
Uçurtmamın ipi kaldı elimde,
Bir daha uçamadım
Lekeli hayaller biriktirdim ceplerimde,
Demir sopalarla büyüdü çocukluğum
Sığınacak bir omuz bulamadım belki ama
Ben hep Marmara'nın soğuk nefesinde ağladım
Ben hep kumbaramdaki boş umutlara aldandım
Ahmet Ormancı'ya en kalbi teşekkürlerimle...
Seda Yükler