Yadigar
Son güncelleme:
-
Kanarya Banu Dağ Şiirleri - Geride Kalan Şiir - Emanete Bırakılan Şiir
YADİGÂR
Nasıl bir rüzgârdın, estin, savurdun
Bırakmadın dalda yaprak, bağda gül
Tutunduğum dalı da kökten kuruttun
Her hatanda vacipti bir özür;
Bir tebessümünle beni avuttun
Ya ben çok toydum ya da sen cinler padişahı!
Yahut olmalıydın şah ile şahbaz
Etmedim sana ne eza, ne de naz
Boyun büktüm, derin sustum
Yaz dedim dert kâtibime, yaz!
Gecelerimde dinmedi ayaz
Yorganım sendin
Yastığım sen
Duvarda titrek yanan kandilim sen
Sensizlik girdabıydı bana biçilmiş kefen
Dediler; Sevme bu kadar
Keskin sirke küpüne zarar
Dinlemedi gönlüm nasihat
Her adresi bulurmuş firkat
Kalır mı bu cismimde takat
Hey gidi Leyla!
Hey gidi Şirin, Arzu, Züleyha!
Sıra benimmiş
Benim de sinem şerha şerha.
Etmeyin nazar, olamam siz gibi efsane
Fakat ben de yandım,
Aynı nâr ile yâr'da.
Duydun mu bu sesi ey sevgili?
Nasıl, nasıl sevmişim seni?
Bebeklerin ağız kokusu,
Anaların ak sütü,
Çiğ düşmüş gonca gibi güzel ve pak.
Yak ne varsa yâdında durma yak!
Öyle bir rüzgârla savurdun ki,
Düştüm toprağa.
Bak işte, benim o;
Sararmadan yere düşen en yeşil yaprak.
Çiğne de geç üzerimden,
Ayak izin çıksın.
Bari o,
O bana yadigâr kalsın!
-Kanarya Banu Dağ-