Ayrılıkların da sonu var bir gün çıkıp geleceksin.
Heybende, bensiz geçirdiğin günlerin acısı,
Diz çöküp af dileyeceksin.
Yaptıkların gelecek gözünün önüne,
Pişmanlığın denizinde boğurcasına, ağlayacaksın!
Ben,
Donup kalacağım öylece.
Uzunca bir süre kendime gelecemeyeceğim belkide,
Sensiz geçirdiğim onca yıl gelecek gözümün önüne,
Giderken arkana bakmayışın,
Seni yıllarca arayıpta bulamayışım.
beynimin en ücralarını kemiriyor cevapsız sorular.
gidişini hiç bir kitapta okumadım, cahilim ben sevgilim
senden başka lisanı olmayan.
senden başka kimsenin uğramadığı bir köyüm ben
kırık bir kent, çalınmış bir mısrayım şiirlerde.
Aslında,
Uzun zamandır alışkınım yalnızlığa.
Ne zamandır en yakın dostum, ” sessizlik” / bilemezsin.
Hatırlarmısın hep sevmiştim seni.
Hepsini unuttun da.
Şunu sakın unutma.
Hiç bir aşk…
Seninki kadar yakışmadı alın yazıma.
Neden karşımdasın!
Aşk yoksunu.
Kimler dokundu ellerine,
Şimdi neden bulaştırırsın beni kirlenmiş kaderine.