Neye dem vursak elimizde kalıyor.
Dostluğa yüz sürüyoruz,yüzümüz düşüyor
Aşka kapı aralıyoruz,özlediğimiz anlamını kaybediyor
Kime el atsak eller sallanıyor
"hoşgeldin" demeden
bir "hoşçakal" havası soluyor zaman sanki.
Vedalara o kadar alıştık ki
Eskisi kadar eksiltmiyor,
kanamalı yaralar açmıyor içimizde bir yerde.
Sızlamıyor burnumuzun direği
"Dahasını yaşayacağımız kederleri kaldıramam" diyoruz
Ama arsız zamanlar sınırlarımıza öylesi sinmiş ki,
Zamanında derinlere nükseden hüzünlerimizi
sığ kavramlarla kolayca atlatıyoruz.
Umursamaz tavırlar,
Boş bakışlar siniyor bedenimize.
Ruhumuzla ise hep kavgalıyız.
Önce kendimizi tercih ediyoruz.
İçimiz kabullensede sinsice,
Bizden iyisine "eyvallah" demiyor dudaklarımız.
bencilce yaşıyoruz; sevdamızı,dostluklarımızı
Egolarımız birilerinin tepesine basarak yükselme hevesinde
Hırsımız hep yüreğimizden fersah fersah ilerde
Bunca yanlış tercihe karşılık;
Ne yöne gidersek gidelim,
Ne yöne bakarsak bakalım,
Hatta başarı eğer sadece zirve ise
En tepede olalım,
"Mutsuzsuz..."
"Şikayetçiyiz..."
Sonucun faturasını ya kadere,
ya hayata,
yada insanlara kesiyoruz.
Aslında döngünün kısırlığı biziz.
"Çelişkiliyiz"
Doyuramadığımız bir ruh
Bir gönül varken,
Doğruları yanlışa çevirirken,
Aslımıza ihaneti kar sayarken
Daha fazlasını beklemek aptallık olur.
Hiç kendimizle buluşmadan,
Bedellerini ağır ödediğimiz acılarımızdan ders almadan,
Narkoz etkisinde olan esir alınmış ruhumuzu
Farkındalığın ayırıcı etkisiyle uyandırmadan,
Yaşayabileceğimiz sadece
Müebbet mutsuzluğa hüküm giymektir.