Müdavimi gönülde soluklanan sonsuz bir geceye düşmek gibi aşk; ya da zekâtı hüzün olan mutlu bir rüyaya uyanmak! Hasrete hâr elbisesi giydirdikten sonra ona, bir yâr ile meydan okuyan meczup lisanında; “gül ömrünü bülbül terennümüne yükler. Onun için bülbülün nefesinden öteye geçemez nefesi gülün! ” hilkatiyle anlatılan hakikat…
“Aşk” diyorum ömrüm; gözlerinizin yangınında birkaç parça zulüm, dudağınızın kıyısında ağrılı tebessüm. Nefesinizin rast makamında kaybettiğim ve bir daha rastlayamadığım benden, geriye kalan ölüm…