Senden başka senim yok bilirsin..
Senin avuçlarındadır yağmurun elleri,
saçlarında dünden kalan bir rüzgâr,
Patikaları yokuş,adımların da tatlı bir yorgunluk varken ..
Yine de kirlar,kuslar deyip durmaz giderdin
Hemen ardından başlardı yağmurlar
ve sen diye kokar geçtigin yerler.
Simdilerde
Sen oluyor ve sen diye diye geçiyordu mevsimler..
En son...
Umutların kadar bahtiyardı insanlar
Ve yüzün kadar gülümsüyordu çocuklar.
Sen diye bir kalem dibine düşmüşüm
Beyaz bembeyaz kağıtlar,
Gelen karalıyor,giden karalıyor
Sazımı da boynundan astım
Emin ol cellatların tekmeleri acıtmıyor sen kadar
Bir kelebek ömrü, kırkına yaslı bir cenaze
Çoktandır gözlerimi bahçeme astım,
Kimse görmesin bilmesin diye yabancı bir dilde ağlarım hep.
Hiç gölgelerle konuşulur gölgeler de güneşlenilir mi?
Yok olmaz !
Hem Kendimi çağırdığım yerden dönmedim daha!
Yusuf sabrım hangi kuyudan duyulur?
Turnalara da kızdım bakışlarımı da alın gidin diye!
Her sabahı çöpe atıyorum, bir yoksul niyetine.
Adımı düşürdüm kiralık mezarlarda, Bilmiyorum…
Hocalar adım tepmesin
Kendi sela'mı da verdim
Bugün ölüyor yarın yaşıyorum..
Biz senle kayan yıldızları toplardık
Pencere diplerinde…
Sustuğumuzda gözlerimize rüzgar kaçar
Yağmurlar ağlardı ya;
Sen çay koyardın ben bir sigara yakar iki dudak beraber içerdik..
Daha çok şeyler yazabilirim ama, neyse kalsin…
Çunki ellerimden başlıyorum ölmeye...
Meğer seni sevmekle başlıyormuş yaşamak her bir şey
Sebebini hala bulamadım
Ama ben seni çok seviyorum.
Oyle,
Az buz değil hem de,
memleketim kadar,köyüm kadar,
Burdan aya aydan buraya kadar.