Yolcu Yolunda Gerek

Son güncelleme: 09.02.2014 22:12
  • Gün bitti...
    Düştü siyahlığı omuzlarıma akşam alacasının
    Seni yürüyorum kaldırımların esmerleşen teninde
    Beynime emanet adını, voltalarıma yazıyorum Şimdi;
    Senli geçmiş zamanımın krokisini çıkarıyorum
    Kaldırımlaşan sıra sıra parkelere Ömrümü belirleyen bir zaman dilimi oluyorsun
    Ve silmeyi tasarladığım geçmişimin
    Ne kadarını taşıyabileceğimi düşünüyorum geleceğime Seni düşü(nü)yorum
    Bilmiyor(mu)sun? Ben ilk kez korkuyorum
    Karanlık kokan firkat dolu sokaklardan... Ne çok alışmışım öyle, gülüşünde ki kalabalığa
    Sahi, korkar mıydım karanlığa yürümekten? Meğer ne çok sen olmuşum böyle Sevgili;
    Bende kalan seni alır mısın içimden?
    Yoksa öldürecek beni bu tenha telaşım
    Öyle sitemkâr bakma yüzüme benim

    noimage

    Kendi faniliğimden değil Seni ölmekten korkuyorum Hissetmek isterken delice
    Anlasana... Ve gece...
    Başladı yine gün doğumu, şairlerin sancılı mısralarına
    -her dizede intiharla örülü ölümbaz imtihanlar...-
    Olmasam da şair
    Bol ağrılı cümlelerim var yalnızlığa büyüttüğüm,
    Sana dair tüketemediğim anlamlarım var... Yazmak için ant içen kalemimden kâğıda dökülenler
    Yaralı kalbimin kanından sızan sözlerdir...
    Şimdi. Düş zapta, sevdaya bulaşan efkârımı
    Ve koy noktasını imlası bozuk aşkımızın son satırına... Galiba vaktimiz doldu, elde var gitmek...
    Vira bismillah... Artık yolcu yolunda gerek...


    Şiir: alıntı
#09.02.2014 22:12 0 0 0