Evi toplama ve Temizleme

Son güncelleme:
  • Çok basit gibi görünen bu konu aslında alabildiğine derin bir mesele. Her gün yaşadığımız ortamların detaylarını pek fark edemeyiz. Yıllardır içinde yaşadığımız bir evi görmekten çok biliriz artık. Masa nasıl olsa olması gerektiği yerdedir diye düşünürüz bilinçaltında. Masa hakikaten de oradadır. Ama acaba daha ne kadar orada olması gerekir?
    Dürüst olursak eğer, evlerimizde artık işimize yaramayan ve yaramayacak ne kadar çok kıvır zıvır biriktirdiğimizi görürüz.
    Ne zaman alındığı ve hangi elektrikli ev aletinde işe yaradığı çoktan unutulmuş adaptörler, uzatma kabloları, eski tokalar, kilo alındığı için artık giyilemeyen elbiseler, son kullanma tarihi geçmiş ilaçlar, sırf şişesi hoş diye içindeki bayatlamış kokuya rağmen atılamayan parfümler...
    Bu listeyi sayfalarca uzatmak mümkün.
    Hepimizin evinde bu tip fazlalık vardır. Onlara alışmış olduğumuz için ayırt edemeyiz. Ama bu dağınıklıklar birikmeye devam eder. Ve biriktikçe olumsuzluk yayarlar etraflarına.
    Eskiden kurtulamadığımız için yeniye yer açamayız hayatımızda.
    Hani bir söz vardır, ‘eskisi olmayanın yenisi hiç olmaz’ diye; bu söze bütün kalbimle itiraz ediyorum. Sahip olduklarımızın kıymetini bilmek ve temiz kullanmak başka, onlara ömür boyunca esir olmak başka diye düşünüyorum.
    Evlerimizi sadece kullandığımız ve kullanmaktan hoşlandığımız eşyalarımızla süslersek, devamlı havalandırır, içeriye oksijen girmesini sağlarsak hem bedenen hem de ruhen çok daha sağlıklı oluruz.
    Temizlik ise hiç aksatılmaması gereken bir konu.
    Ev temizliği, beden temizliği, vicdan temizliği... Bütün bu kalemleri topladığınızda ortaya çıkan ferahlık, özlediğimiz temizliğin ta kendisidir.
    Dağınık çekmeceler, tıka basa doldurulmuş yüklükler, kimbilir hangi yıldan kalma modası geçmiş elbiseler, on yıl öncesine ait banka hesap cüzdanları, kötü anıları hatırlatan fotoğraflar; bunlar ve benzerleri sizin üzerinizde yüktür. Her gün farkına varmadan bu yükleri taşırsınız.
    Kırılmış ve tamir edilmeyi bekleyen biblolar, çerçeveler hep sizden enerji çalarlar. Onları ya hemen tamir etmelisiniz ya da bir şekilde kurtulmalısınız. Çocuğunuzun küçükken oynadığı oyuncakları saklamak duygusallık falan değildir. Olsa olsa güzel olan geçmişe karşılık ne getireceği belli olmayan gelecekten duyulan korkudur. Unutmayalım, korktuklarımız başımıza gelir. Onun
    için korkmak yerine göğüslemek çok daha doğru bir davranıştır.
    Biriktire biriktire toz yuvası haline getirdiğimiz bütün o fazlalıklardan kurtulmayı göze almalıyız. Evinizdeki bütün eşyaları şöyle bir gözden geçirin isterseniz. Hangisini, ne zamandan beri kullanmadığınızı hatırlamaya çalışın. Hatırlayamıyorsanız ya da çok eski bir tarihse aklınıza gelen, öyleyse hemen onları ihtiyacı olan birilerine verin. Böylece hem onları sevindirmiş olursunuz hem de ferahlarsınız.
    Eski evler vardır, karanlık ve kasvetli. Eski eski kokarlar. Bunun sebebi geçmişten ve ona ait eşyalardan kurtulamamaktır. Hayatınızı böyle bir tabloya çevirmeyin.
    Kendinizi sevin ve değer verin çünkü ikinci bir şansınız olmayacak.

    EV TOPLAMAK
    Bir evi toplamanın ne kadar zor bir şey olduğunu tüm kadınlar ve bekâr yaşayan bir kısım erkekler bilir. Çok da sıkıcı bir iştir. İnsanın sinirleri gerilir, hatta bazen öyle bir bıkar ki bu faaliyetten tıkıştırma denilen yöntemi bile seçebilir. Halk arasında tıkıştırılmış şekilde toplanan çekmece, dolap, raf ya da sandık “O… Bohçası” diye adlandırılır. Nedendir bilmem ama sırf bu laf yüzünden adımız kötüye çıkmasın diye tıkıştırmamaya çalışırım.

    Malazgirt Savaşı’nın salonunuzun ortasında gerçekleştiği izlenimini veren ev aslında sadece bir koca ve bir oğul tarafından bu hale getirilmişse, onlar için hala en saf duyguların beslenmesi imkânsız hale geliyor… İnsanın kendi kanından, kendi canından birinin yapması çok dokunuyor inanın. Koca desen, yapar o, eloğlu zaten!

    Kocamın kaç tane çorabı var bilmiyorum ben… Herhalde milyonlarca! Evin her ücra köşesinden çorap çıktı bu hafta sonu. Yememiş, içmemiş tüm parasını çoraplara yatırmış! Ben de bu paralar nereye gidiyor diyorum. Kütüphanenin altından, koltuk minderlerinin arasından, hatta mutfak masasının altından ve son olarak ayakkabılığın içinden çorap çıktı. Evlerin girişlerinde yerleşik ayakkabı, terlik saklamaya yarayan ayakkabılıkları çoraplık olarak sadece benim sevgili eşim kullanır sanırım dünyada…

    Oğlum da dünyadaki tüm paket kâğıtlarını, boş kola şişeleri ve kavanozları ayrıca da rafyaları saklar. Bunları depolar ve birinin ihtiyacı olduğu zaman da vermez. Çünkü malı kıymetlidir. Neden saklar bilmiyorum ama ben senelik temizlik programımda, battal boy çöp torbalarından birkaç tanesini, oğlumun odasından ağzına kadar dolmuş halde çıkarırım, ta ki öteki seneye kadar…

    Zor iş ev toplamak…

    Boş kola şişesi neden saklanır bilmem mesela…

    Kuzenim de pizza kutularını buzdolabında saklıyormuş… Herhalde bozulmalarından korkuyor. Teyzem de onu anlamıyor.

    Babam da çivilerin her cinsini alır ve saklar. Senede belki bir kez çiviye ihtiyacı olduğu halde, bir dolap dolusu çiviyi babam ne yapar bilmiyorum. Oğlum biraz da babama benzemiş, her şeyin boşalan kutusunu saklamak hep babamın fikridir, dedem de bisküvi ambalajlarını saklardı zaten. Annem de babamı anlamıyor. Zaten babaannem de dedemi anlamazdı.

    Sakla samanı gelir zamanı. Demişler ama bazen saklananın miktarı öyle artıyor ki, ne sakladığını bile unutuyorsun. Lazım olduğunda gidip yenisini bile aldığın oluyor.

    Hafta sonu evi topladım anlayacağınız. Çorap, boş cam şişeler, teneke kutular, naylon poşetler, bir de buna emzikler, biberonlar ve çıngıraklar eklenince ben ben olmaktan çıktım bir ara…

    Sonra vücuduma geri döndüm neyse ki

    alıntı
0 0 0