Sessizliği Paylaşabilmek
Son güncelleme:
-
Hayatımız konuşmakla, kendimizi ve hislerimizi anlatmaya çabalamakla, çoğu incir çekirdeğini doldurmayacak konular üzerine saatlerce fikir yürütmekle geçiyor.
Arkadaşlarınızla yediğiniz son akşam yemeğinde neler konuşulduğunu bir aklınızdan geçirin, eminim ki çok büyük bir kısmını hatırlayamayacaksınız ya da hatırladığınız kısmının kayda değer bir tarafı olmayacak.
Peki yanında konuşmaya ihtiyaç duymadığınız ve konuşmasanız da kendinizi mutlu ve huzurlu hissettiğiniz biri oldu mu hayatınızda?
Sessizliği paylaşabileniniz var mı?
Kendi adıma konuşursam sessizliği paylaşabildiğim insanlar hep kadın arkadaşlarım olmuştur, genelde erkeklerin sessizliği bende şu çağrışımları yapar ;
Ya kafaları karışıktır
Ya söyleyecek birşeyleri yoktur
Ya da konuşmaktan korkarlar.
Peki tüm bunlara rağmen sessizlik erkeklerle paylaşılabilir mi?
Bunun bazı önşartlar var sanırım; konuşmamak bir oyun, sessizlik bir gizem haline gelecekse, her iki tarafta karşısındakinin ne hissettiğini bilemeyerek, ‘acaba ne düşünüyor, bana söyleyemediği birşey mi var’ diyecekse sessizliğin insanı boğan bir faktör, bir gerginlik haline dönüşmesi kaçınılmaz olur.
Sessizlik ancak birbirini çok iyi tanıyan ve anlayan, birşey söylenmese de karşı tarafın ne düşündüğünü bildiğiniz dönemlerde, kelimelerin kifayetsiz, duyguların ise çok yoğun olduğu bir ilişkide paylaşılabilir.
Çünkü sessizlik birikim ister, olgunluk ister, sadece sevgi değil dostluk ister, sessizlik bir bakıştan, bir mimikten doğru anlamı çıkartacak zekayı ister, sabır ve sukunet ister ama her şeyden önce sessizlik emek ister.
Merak ediyorum, sizin hayatınızda sessizliği paylaşabildiğiniz bir erkek var mı?
Yoksa yaşadıklarınız hep fırtınadan önceki sessizlik mi, tıpkı benimki gibi!
alıntı