Unutulmak ve Hüzün
Son güncelleme:
-
Hüzün, hatıraya sordu: "İsmini nereden aldın?", "Tarihten aldım", dedi. Hatıra: "Geçmişim benim adımdır aslında. Anı da derler bana, ya sen?". "Benim adım da senden gelir. Yani genellikle. Bilmiyor musun? Ben hatıradan sonra çıkarım ortaya, albümler karıştırıldığında unutulan nice hatıralar, benim adımı verir.
Sen unutulunca ben doğar ve ağlarım. Anılarda kaldıkça unutulursun ya aynen öyle. Zaman seni unuttukça ağlarım ben. İşte o zaman adımı fısıldar kulağıma, yıllar dile gelse nice hatıraları anlatabilecek ve kimbilir nicelerini de unutan bir yaşlı. Hüzün, hüzün, hüzün.
Gömülü hatıralar
Neler unutulmadı ki? Daha bedenlerimiz ruhlarımızı tanımamışken verdiğimiz sözü unuttuk önce ve unutmakla kalmadık, verdiğimiz sözün aksini yaptık. Dünyaya merhaba derken ağladık. O zamandan beri gülmeyi unuttuk. Nice ağlayanları da.
İlkokula başlarken annemizin kollarımızdan tutup bizi götürdüğü günü, bıraktığında hıçkırıklarla ağlayışımızı unuttuk da, şimdi büyüdük öyle olmadığını söyler olduk. Aynı günlerde ilk sıra arkadaşımızın yüz hatları hâlâ gözlerimizin önünde canlı duruyor belki ama adını adresini çoktan unuttuk.
Eskinin güzellikleri
Okul arkadaşlarımız, mahalle arkadaşlarımız, şimdi çok katlı lüks apartmanların dikili bulunduğu , uçurtmalarımızın iplerinin karıştığı çayırlarda koşturmalar, unutulacak gibi değildi ama bu söylenenlerden başka hiçbir iz kalmadı hafızalarda.
Hele bir de ayrı düşülmüşse onlardan yıllar sonra ancak bir tesadüfle karşılaşıldığında şayet sohbet ilerleyip de ortak bir nokta bulursanız , şaşkınlıktan küçük dilinizi yutacak hale gelip bir isim canlandığında eskilerden. "Sen misin? Ne kadar değişmissin"li cümleler sıralanırsa arka arkaya işte o zaman unutulanlar canlanacaktır bir nebze zihinlerde.
Yoksa zayıf olan bu ihtimal gerçekleşmediğinde, mahalle arkadaşları, okul arkadaşları, cirit attığımız meydan, hatıra sayfalarında karıştırıldığında -karıştırılırsa- çıkmak üzere unutulmuştur artık. Daha neler unutulmadı ki! Ortaokul yıllarında başlayan platonik sevdalar, lise yıllarında daha ciddiymiş gibi gelirdi.
Ne komplimanlar yapılırdı arkadaşlar arasında. Belki hiçbir zaman ciddi olmadı, çocukçaydı. Ama üniversite yılları ve daha sonrası asla unutamam dediğimiz sevdalar. Bir başkasına yâr olduğunda, hayata küsüp 'ondan başkası olamaz' dediğimiz ilk vurgun anları. Unutuldu da başkalarının olabileceğinin farkına vardık.
Muhatabı olduğunuz insanlar biraz kalabalıksa eğer çok insan tanırsınız. Köklü dostluklar kurulur, kaynaşır bir bütün olursunuz. Ayrılık gelip çatınca da kaçınılmaz son. Unutulursunuz. Hep aranıp sorulacağınızı sanırsınız. Bu ilk bakışta haklı bir istekmiş gibi görülebilir. Ama haklı değilsinizdir.
Kendi hayatınıza baktığınızda şu soru yeterli cevabı verecektir size "Sen unutmadın mı?" "evet unuttun" cevabı gelir bir yerlerden. O zaman sen de unutulacaksın. Eğer mazi, albümlere bakınca canlanıyorsa, anılara bu şekilde ulaşabiliyorsan eğer, sana da öyle ulaşırlar. Ne var ki, cevherimizde bulunan sonsuzluk isteği, hiç unutulmama arzusunu ateşler durur. Ama bilirsin ki unutulmak kaçınılmaz son. Onun ardından da hüzünlenmek.
Hüzünlü diyalog
Unutuldum, öyleyse hüzünlüyüm. Bu makul önerme şu istekte bulunma hakkını hiç vermez mi bize? Acaba ara sıra hatırlandığımda hafızalarda tatlı bir anı olarak kalabilir miyim? Ya da adım geçtiğinde bir sohbette "İyi insandı" diye söylenir mi arkamdan.
Hayatımın tüm gayesi bu olmalı aslında. Güzel insanlardan biri olarak hatırlanmak. Unutulmamak mümkün değil. Hatırlandığımızda güzel şeyler çağrıştırıyorsa ismimiz, aslında unutulmamışız demektir. Bu arada hatırayla hüznün sohbetini de unuttuk işte.
alıntı