Duyguları dile getirmenin en iyi yolunu yazarak hallediyor kimileri. Bende bunlardan biriyim diyorum.
Saçma sapan şeyler yazmam bile içimin ferahlamasına yetiyor. Bazen ise o kırık dökük kelimelerim bile yetemiyor.
Susup kalmak ve hiç konuşmamak daha çok şey ifade ediyor benim için. O anlarda yazdığımdan daha çok dolu oluyorum.
İçimde oluşan duygu fırtınaları taşıyor. Yine duramıyorum ve başlıyorum kağıda kaleme dayanmaya. Hayatı yazıyorum aslında.
Var olmaya çalıştığım, işe yaramaya çalıştığım hayatı.
Bazı şeyler kimi zaman çok uzakmış gibi gelse de düşündükçe ne kadar da yakın ve bir o kadar da içinde olduğunu fark ediyorsun, zamanla anlıyorsun nerde olduğunu.
Gece nasıl yatarsan sabah öyle kalkıyorsun. Sen ne kadar mutluluk oyununu oynamaya çalışsan da bir şeyler senin mutlu olmanı istemiyor.
Hayat hep böyle mi geçer ya da geçmeli. Sen cisminle değil, ruhunla insansın diyor bir Arap şair. Bu dünyada ne kadar mutlu olursam onun bin kat fazlası üzüleceğim.
Hayatın insanın karşısına neler çıkaracağını bilmeden yaşıyoruz şu yalan dünyada, hevaya hevese dalıyoruz, inişler çıkışlar yaşıyoruz. Ağlıyoruz, kırılıyoruz, gülüyoruz
Ama bu dünyada hersey bizim için değil mi? Ve en önemli olanı da yaptıklarımızdan ders alarak yaşamak, doğru yolda bulunup her şeyi karşılıksız yapmak ki gün gelir biz de düşebiliriz aynı hale.