İyi insan, kelimesi size ne ifade ediyor? Çevresine zarar vermeyen, yardıma açık, dürüst, saygı ve sevgi dolu bir insanın böyle bir sınıflamada yeri çoktan ayrılmıştır ve genelde biz hepimiz kendimizi, bu sınıfta görmek isteriz, öyle değil mi?
Peki ama bizler ne kadar iyiyiz, hiç bu konuyu düşündünüz mü? Acaba bizler, çevremize bir zararımız dokunmadığı için mi kendimizi iyi görüyoruz yoksa hiçbir karşılık beklemeden çevremize büyük ve küçük yardımlarımız dokunduğu için mi iyiyiz?
Bence iyi insan olmanın asıl ölçütü kendimizin yanısıra, çevremize hatta hiç tanımadığımız insanlara ne kadar faydamızın dokunduğudur.
Hani bir laf vardır “Bir iyilik yap, denize at, balık bilmezse hâlık bilir.”
Ne dersiniz bizler ne kadar, bu düşünceye uygun hareket edebiliyoruz? Sizce gücümüzün yettiği hâlde es geçtiğimiz, günün telaşından unuttuğumuz, bize hiç de külfet yüklemeyen ama karşı taraf için büyük mânâlar taşıyan yardımlar yok mu?
İşte size gerçek hayattan küçük bir örnek; biliyorsunuz Marmara Depreminden sonra hepimizi fazlasıyla korkutan artçı depremler yaşadık. İşte böyle bir günde tesadüfen, Çapa Tıp Fakültesi’nde bulunan bir arkadaşım, o gün hastalarının yaşadığı telaşa, sıkıntıya şahit olmuş.
Sarsıntıdan sonra telefon kulübeleri bir anda herkesin akınına uğramış. Kilitlenmeden dolayı çalışmayan telefonların başında, arkadaşımın gözüne, panik içinde ailesine ulaşmaya çalışan bir genç kız ilişmiş. Kızın yanına gitmiş ve ona “Eğer istersen ulaşmak istediğin yeri, benim cep telefonumdan arayalım” demiş.
Bu arada kızcağınızın, depremde yaralanan kardeşine bakmak için hastanede olduğunu öğrenmiş. Birlikte kızın annesini aramışlar ancak hatlardaki yoğunluk yüzünden yine ulaşamamışlar. Arkadaşım kıza sakin olmasını, kardeşinin yanına gitmesini, kendisinin sürekli olarak ailesini arayıp “çocuklarının iyi oldukları” haberini onlara ulaştıracağını söylemiş.
Nitekim bir süre sonra aileye ulaşıp, İstanbul’dan Adıyaman’a çocuklarının sağlık haberlerini iletmiş ve telaş içindeki bir anneden, alabileceği en değerli şeyi; “hayır duasını” almış. Bunu duyunca çok etkilenmiş, bazen küçücük gibi görünen yardımların ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anlamıştım. Keşke hepimiz, etrafımıza karşı biraz daha duyarlı olabilsek de ayrıntılardaki huzuru yakalayabilsek..
Ne gibi mi?
-Meselâ, yerdeki bir taşı kaldırsak da bir yaşlının, körün düşmesine engel olabilsek,
-Yaşlılar Yurduna, hastanelere, Çocuk Esirgeme Kurumlarına hiç değilse yılda birkaç kez uğrayabilsek ve ilgiye, yardıma muhtaç insanların gönlünü alabilsek,
-Yerde gördüğümüz çöpleri, çöp kutusuna atarak çöpçülerin işlerini kolaylatırabilsek,
-Dert dinleyebilsek, yemeğimizi paylaşabilsek,
-Yanımızdan geçen bir çocuğa çikolata, dondurma alsak da onun mutluluğuna ortak olabilsek, vb...
Bence işte o zaman “Daphne Rose Kingma’nın, dediği gibi; her geçen gün insanlara daha sıkı bağlandığımızı görecek ve yaptığımız iyilikler, gösterdiğimiz ve bize gösterilen sevgi sayesinde yaşam ağının içinde olduğumuzu daha iyi anlayacağız.