Sonsuz Dünyaların Sahilinde Çocuklar
Son güncelleme:
-
Geçmiş zaman çocukları dünyanın uçsuz bucaksız olduğuna inanırlardı. Şimdiki çocuklar ise giderek küçülen bir dünyada yaşadıklarını biliyorlar.
Dünyanın küçülmesinden en çok çocuklar etkileniyor. Hayalleri gerçeğe dönüştürdüğü zannedilen teknolojik gelişmeler çocukları daha katı ve faydacı bir dünyada yaşamaya zorluyor.
Ne dünkü masallar masal tadı veriyor, ne de çocuklar bu masalların dünyasına girebiliyor. Dünkü masallar teknoloji sayesinde gerçek oldu.
Sihirli dünya telefonun ucunda, uzay dizilerinde, elektronik oyuncaklarda mekanikleşmiş bir dile dönüştükçe, dünya, çocukların avuçlarına sığacak kadar küçülerek çocuk muhayyilesindeki anlamını da yitirdi.
Çocuklar bu yeni çağa kendilerine özgü bir ad takmışlar: Oyuncaklı çağ. Büyüklerin taktıkları ad ise teknolojik gelişmeleri yansıtan bir adlandırma: Dijital çağ.
Çocukların çektiği fotoğraf daha anlamlı ve daha çocuğa göre. Her şeyi oyun düzenine göre kurguladıklarını, görmek istediklerini de böylece ortaya koymuş oluyorlar.
Yeni bir çocukluk oluşuyor iki yüzyıldır dünyada. Her şeyden haberdar bir çocukluk bizi kuşatıyor. Bir zamanlar çocuklara sorular sorulurdu. Şimdi çocuğa soru sorulmuyor -çünkü o her şeyi biliyor- çocuklarla konuşulması gerekiyor.
Çocuk yüzyılından bu yana çocuğun bilgi kaynakları çeşitlendi. Yazılı, sözlü ve görsel bilgilendirme yoğunlaştıkça çocuk kendini besleyen modern aynalardan yararlanma imkanlarına kavuştu.
Çocuk madalyonunun diğer yüzüne bakmadıkça çocukluk fotoğrafını bütün olarak göremeyiz. Dünyanın her geçen gün küçüldüğünü hisseden çocuklar ile giderek maskesinin büyüdüğünü söyleyen çocuklar aynı dünyada yaşıyor.
Çocuklar bu çelişkiyi hissediyor, görüyor, hatta şaşırıyorlar. Yetişkinler imparatorluğuna zaman zaman seslenerek dünya çocuk haritasına bakmalarını istiyorlar.
Dünya Çocuk Zirvesi böyle bir çocukluk fotoğrafının altında gerçekleştirilmiş olmasına rağmen çocuk haritasında değişen bir şey olmadı. Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin de evrensel bir teori olmaktan öte bir anlam taşımadığının anlamı da bu.
Dünya başdöndürücü hızla değişimini sürdürüyor. Metafizik duyarlığı körelten bu değişim, açık-gizli bütün alanlara yayılıyor. Çocuklar tam anlamı ile modern bir kuşatma altında doğuyor ve büyüyorlar.
Kent çocukları daha acımasız bir dünyaya gözlerini açıyor. Mutlu bir çocukluk yaşayamayan çocuklar ise çağın en büyük sömürgesi.
Dünya çocuklarına sağlıklı bir gelecek kurmak. Mutlu bir çocukluğun dünyada yaşanması da bu gerçekçi çocuk ütopyasına bağlı.
Çocukların dünyaya katkıda bulunmaları esasına dayanacak bu ütopya gerçekleştirilmedikçe bütün çocukların gelişmeleri de engellenmiş olacak.
Gerçekçi çocuk ütopyası için yeni bir çocuk okuması gerekir. Çocuğu yeniden keşfetmeyi varoluş gerekçesi kabul eden yenilikçi bir çocuk okuması.
Bu çocuk okuması sonucu oluşacak ve bütün çocuk dünyasını kuşatacak yeni çocuk çizgisi çocukluğa yeniden dönüşün de kılavuzluğunu yapacak.
İnsanlığa yitik cennetini armağan edebilmenin heyecanı ruhumuzu kuşatmamışsa çocuksu yolculuğa çıkamayız.
Çocuk gerçeğini hayatın varoluş amacına dönüştürmedikçe de çocuk yüzlü devrimler gerçekleşemez.
İçimizdeki çocukla çocuk yüzlü yolculuğa çıkmalıyız. Kendi yitik cennetimiz olan çocukluğumuza da böylece kavuşabiliriz.
Tagore bizi karşılayacak çocukların sahilinden sesleniyor bize:
Sonsuz dünyaların sahilinde çocuklar buluşurlar.
Yolu olmayan gökte fırtına gezinir, gemiler izinsiz sularda parçalanır,
Ölüm enginlerdedir ve çocuklar oynarlar.
Sonsuz dünyaların sahilinde çocukların büyük toplantısı vardır.
alıntı