Hayallerim Var Hemde Hala
Son güncelleme:
-
HAYALLERİM VAR" HEMDE HÂLÂ...
Eğer duyumsamaya mahkum edilmişseniz ilahi elce, hayatın size has kıldığı onca ağırlığının üzerine bir de, kıpırdamaya imkân vermeyecek kadar çepçevre kuşatırdı hayat…
En çok da böyle anlarımda kaçış saatimin geldiğini söylerdi duygularım…
Etrafımda örülü onca kalın ve yüksek surların ardından her çıkamadığımda, kendime açtığım, kimselerin bilmediği bir gizli kaçış dehliz vardı. El ayak çekildiğinde, hayatın o ağır örgüsünden, geceleri o dehlizden kaçarak kurtulurdum ancak…
Son yıllar, aralıkları öyle sıklaşmıştı ki şu kaçışların, artık nerdeyse şehirde yaşayabileceğim tek mekân olduğuna inandırmaya başlamıştı kendini, kaldırım taşları… Bir sonraki geceye dek iç kanamalarımı durdurmaya… Şu kanayışlara tampon bildiğimdi yalnızlık…
Saatlerce, yeşile, ufuk çizgisine, ötesine bakarak, gökte Ay’a rüzgâra vererek düşüncelerimi.. İçli bir şarkıyla bazen, bazen bir gurbet ve sıla türküsüyle… Bazen keman, bazen ud, bazen bağlama, bazen kâğıt ve kaleme döktüğümle…
Dündü..Yine geceydi..Yeni bir kaçış saatimin daha vurduğunu hissettiğim ânlardı. Yine; şehirden, insandan kaçışsızlığın, içimden çıkışsızlığın zirveye çıktığı zamanlarıydı içimin ve “gitmeliyim!” dediğim saatlerdi.. İçimdeki tek ses yine oydu; “kalabalıklar içinde yalnız olmalıyım!”..
Kaçmıştım bir kez daha, el ayak çekildiğinde, şehir sessizliğe büründüğünde, kendimi duymayı dinlemeyi engelleyemediğimde, içimin çığlıklarının yalnızlığa isyan noktasına geldiğinde, alnımın ateşini tek soğutabildiğim yere, o köşeye, taşların üzerine secdelerle… Çığlık çığlığa dönenen suskuyu, bu şehre mahkûm olduğumdan beri yalnızca geceleri soluk alabildiğimi, yaşadığımı düşündüren olanca ağırlıklarımı bir sonraki arzuya kadar atmaya..
Yine yalnızlıktı. Rüzgar esiyordu ayazdı ve içimde ağlamak.. Özgür bıraktım, iki sıcak damlayı… Çevreye, uzaklara bakarken sessizce süzüldüler. Gören, işiten o Yaradan’dan başka kimselerin bilmediği, erişemediği, ne meleğin yazabildiği, ne şeytanın bozabildiği duyguların hüznüyle…
Saf, yalın anlardı. Kendim olduğum, kendimi bildiğim, ruhumun çırılçıplak, savunmasız olduğunu hissettiğim ânlar… Dilimde katışıksız bir duâya dönüşen, belki öteye, ötelere ertelemekten başka hiçbir ummanın, bir beklentiye geçit vermeyecek oluşun kuşattığı, belki hiçbir zaman bir çıkışı, bir kavuşması hiç olmayacak nice yakıcı özlemle birlikte…
“Bekliyorum, ama dertli bir bekleyiş değil. Beklemeyle beklentileri ise birbirinden ayırmayı başardım uzun acılardan sonra. Beklentisiz sade bir bekleyiş… Hayallerim var ama olmasa da olur dediğim içinde mutluyum.”
Susamayacağım yerde… Sözlerinizden okuduğum şey; dışarıdan bakıldığında kolay anlaşılmayan derin duyuşun izleriydi bu cümleler…
Mirage ( Özlem Ayral )
- Rüzgar esiyordu ayazdı ve içimde ağlamak.. Özgür bıraktım, iki sıcak damlayı Çevreye, uzaklara bakarken sessizce süzüldüler. Gören, işiten o Yaradan'dan başka kimselerin bilmediği, erişemediği, ne meleğin yazabildiği, ne şeytanın bozabildiği duyguların hüznüyle teşekkürler sıgınak
