Özledim Seni Çilli Çocuk
Son güncelleme:
-
ÖZLEDİM SENİ ÇİLLİ ÇOCUK!
Eski, sararmış bir fotoğraf karesinden izler beni çocukluğum; izleri gözbebeklerimde durur hâlâ! Bilirim o bakışları utangaç, mahzun Sanki el versem, dokunacak zamana yenik düşen solgun yüzüme. Annem gelir, aklım...dan öte sol yanıma, burnumun değil, içimin direği sızlar o vakit. Kardeşlerim gelir sonra, ağabeyim gelir; yine hep birlikte olduğumuz, oturma odasının duvarları sesimizden yankılanır adeta. Paslı kulaklarım tıkanır, sadece o sesler çınlar kulaklarımda. Ahşap yer sofrası kurulurdu akşam vakti, tek tabağa bandırıldı hızla kaşıklar. Ama en son lokmalarda kesilirdi kaşıkların sesi, o son lokmayı herkes birbirine ikram eder ve kimse de yemezdi. Annem, söylene söylene sünnetlerdi tabağı, oysa en az o yerdi ve son lokma onun hakkıydı. Fakir değildik fakat o anneydi işte! İlle de az yiyecekti bizden.
Geçmişe yolculuk başladı mı bir kere, durduramıyor insan beyninin bir yanında sakladığı anılarının daha fazlasını hatırlamadan. Geldi, oturdu bir kere karşıma yüzü çilli, utangaç bakışlı çocuk. Gülümsüyor bana şimdi o resim çerçevesinden. Mahalleli geliyor aklıma, ne güzeldi komşuluk. Çaylar, içilmezdi hiç tek başına ikindi vakitleri. Nasiplenirdik, o tatlı sohbetlerin ikramlarından, yandaki odada. Komşunun ikizleri vardı; Sezen ve Figen. Hep karıştırırdım, kiminle oynadığımı ve biriyle kan kardeştim ama sorsanız bilmem; Sezen miydi yoksa Figen mi? Ne çok özledim sizleri, kim bilir nerelerdesiniz?
İlkokulun, tebeşir tozunu yutmaya başladığım ilk yıllarda âşık oldum. Karşılıksız, sıradan sıraya arada değerdi bakışlarımız ve benim garip garip karnım ağrırdı da izin isterdim, öğretmenden tuvaletim geldi zannederek. Bilirdi öğretmenim, ben çişimi hiç tutamazdım. İlk kırmızı kurdeleyi ben taktırmıştım yakama, derdim göze girmek değil, sadece onun gözüne girebilmekti. Ben utandım, o utandı ve hiç dile gelmeden bitiverdi ilk aşkım. Duygusal bir çocuktum her zaman. Şiir okuturdu öğretmenim her müsamerede. Ben mikrofonun karşısında, heyecandan can çekişir, sonra okurken ağlardım. Herkes daha bir coşkuyla alkışlardı beni, okul müdürü tebrik eder, öperdi yanaklarımdan. Oysa sadece heyecandan ağlardım her defasında ve ben bunu hiç söyleyemedim.
Memlekette çocuklar güvendeydi o zamanlar. Çıkıp sokaklarda, dilediğimizce oynardık. Bilirdik biz nasıl oynanır. Bir topla kaç kişi, kaç adet oyun oynar; bilirdik. En çok yakan topu severdim. Derdim can yakmak değildi elbet; derdim sadece ebeyi vurup, oyunu kazanmaktı. Düşünüyorum da şimdi, kaç kere yakmıştı o top değdiği her yeri ama küsmedim kimseye, küsemedim. Çünkü onlar dostlarımdı, adlarını unutsam da çehrelerini aklıma kazıdığım. Biliyor musunuz? Unutmadım; hepsi aklımda, saklımda, yüreğimde
Yüzü gülen, kısa pantolonlu çilli çocuk! Özledim seni hem de hiç kimseyi özlemediğim kadar
Ayla KAPICI