Tırmanmak ister insan bazen
Erişilmesi güç ıssız ulu dağların zirvesine
Kaçmak ister kendinden usulca
Bütün her şeyi unutup
Karışmak ister nehrin azgın sularına
Şahlanmak ister insan bazen
Arş-ı âlâ-ya
Yorgun kanatlarını gök kubbeye bırakıp
Batmak ister yerin yedi kat dibine
Keyfe keder bırakmak ister kendini
Okyanusun kollarına /
Çiğlıklar atmak isterken arşı inleten
Susar...susar
Ve
Boğazında düğümlenir sesi
Kederlere karg olup
Kaybolur evrende
Meltemlerle savrulan kurumuş bir gül yaprağı gibi
sessizce...