Gün geceye gebeyken
Nevrotik fırtınalarla savrulan yüreğim
Zulasındaki duyumsamalarıyla kan ağlıyor yine.
Benliğimizin zirvesine taht kuran bir aşk’ın,
Kime ne zararı vardı ki;
İmansız bir yasağa hapsedilip,
Yargılanarak ölüme mahkum edildi.
Kim?
Günahla kundakladı yürek çırpıntılarını.
İnanç perdeleriyle örtülen haremler
Ve haremlerinde haramzadalık yapanlar
Beyinlerini kemerlerine sıkıştırdıklarındandır ki,
Sevdayı bilmezler.
-Ya sevdayı bilenlere,
-Bildiklerini korkusuzca haykıranlara ne demeli..!
Kokuşmuş, çürümüş sistemler
Ve bu sistemlere karşı düşüncelerimiz
Darbelere kurban edilmeden önce
-Bize, sevdayı lümpenlik,
-Ve bize aşk’ı burjuva özentisi saydılar.
Oysa, yürek bu;
İçten içe kanardıda kimsenin ruhu duymazdı.
-Ağlama sen yüreğim.
At bütün kederleri içinden.
Sev sevebildiğince insanları, sınırsızca.
Öğret, ilet, geleceğimizin kırçiçekleri çocuklara
Y ü r e ğ e S e v m e k Y a r a ş ı r..