Umuda Yolculuk
Son güncelleme:
-
Umuda Yolculuk
Bir gemi ayrılıyor kıyıdan
Sessiz sedâsız.
Karanlıklar el sallıyor arkasından.
Sireninde hüzün,
bacasında karaduman.
Ambarlarında istiflenmiş
Bin can.
Gece, karanlık;
Ay bile yalnız bırakmış,
Ateş böcekleri aydınlatıyor
Kıyı da geceyi.
Hüzün ve korku dolu
Gözlerdeki umut,
Karanlıklar ortasında
Dalgalarla buluşuyor.
Ateşböcekleri de
Aydınlatamıyor artık.
Yüreklerdeki umut
Ve parıldayan gözler kalıyor,
karanlık dalgalar arasında.
Nerede demirleyeceklerini bile bilemeden
Günler günleri kovalıyor
Ve umudun korkuya,
Korkunun yalnızlık ve hüzüne
Dönüştüğü o an;
Mavi karanlıklar ortasında bin can
Yalnızbaşlarına,
ha, bir de!
Mavi dalgalara terkedilmiş filikalar.
Kara yakınlarda, görülebiliniyor ama!
İlerlemiyorlar, ilerleyemiyorlar.
Kırık dökük, yaşlı filikalar
Kaptansız, personalsiz
Bir o yana sallanıyor
Bir bu yana.
Balıklar selamlıyor arada bir
Ne gelen var, nede giden.
Yakınlarından, irili ufaklı
Gemiler de geçiyor arasıra.
Ve kurtuluş umudu;
-Bir hafta sonu
İlk kez, sahilgüvenlik güçlerini
Bu kadar sevmişlerdi,
Sararmış yorgun yüzler
Bitkin bedenlerdeki yürekler.
Kıyıya alınış, sorular
Alınamayan yanıtlar
Anlaşılamayan diller
Patlayan flaşlar.
Ve kafalardaki soru işaretleri.
Böylemiydi istedikleri,
umutları?
“kamp hayatı”
Bülbülün altın kafesi örneği.
Kısa sürede;
Burunlarında tütmeğe başlar
Köyleri, kırları, bayırları.
Neden?
Zorlanmışlardı bu yolculuğa.
Neden?
Umutsuz bırakılmışlardı.
Yada birileri, oyun mu oynamıştı onlara!
Düş mü görüyorlardı yoksa?
„Ne işleri vardı bu yaban ellerde”
Sorular, sorular
Karşılıksız sorular
Ve umutlar.
Şimdi;
Yıkılmış, uzak kalınmış
Özlenilmiş yurtlar.
Yanıt bulursa sorular
Yeşerirmi ki umut?
Dönmek için doğdukları yerlere.
Yanıt bulursa!
Yanıt…!
Şimdi umut
Dönüş için mi?
-He ya!
Yeşerir bir gün umut...
İsrafil Yıldızkan