Hayat neden devam eder bilir misiniz.. Çünkü hiçbirimiz bir saniye sonra ne olacağını bilemeyiz. Bu bilinmezlik, her daim bir umudu içimizde tutmaya yarar, ayakta tutar.
İnsan çoğu zaman kendine bile yabancıdır. "Asla yapmam" dediği çok şeyi yapar. Sen "Asla" dediğin andan itibaren, evren tüm çarklarını senin onu yapman için hareket ettirmeye başlar. Sen bir bakmışsın; "asla" dediğin romanın başkahramanısın. Zamanın öyle bir dönemine gelirsin ki; bir saniye sonra ne olacağını bilmediğin için umudun ölmez ama "asla" dediğin bir romanın başkahramanı olmak yönünde ilerlediğin için içsesinin tedirginliği kulaklarını patlatır. Ama engel olamazsın.
Gerçek olan şu ki; hissettiklerin için suçlu değilsin. O an ne hissediyorsan, sen osundur. Merdivenleri eskisi kadar çabuk çıkamazsın belki. O vakit; hissettiklerini dinlemek için biraz otur birinin ucunda.
Herkesin merdivenleri var öyle değil mi? Benimkiler dik bir yokuş gibiydi, neyse ki ben çok güçlüydüm.
Ve şimdi.. Zamanın birinde; merdivenleri çıkarken karşıma çıkanlar ve siyaha boyadığım hikayelerimi düşünüyorum. Belki çok zarar verdim, belki çok kırdım, incittim. Yordum, öldürdüm belki de. Olsun, ben yine de hiçbirinden özür dilemiyorum. Çünkü ben yaktıysam gemileri, ateş sizsinizdir. Özür dilemiyorum çünkü ben bembeyazken, kapkara bulutlara dönüşüp üzerinize yağdıysam; asıl özür dilemesi gereken sizsinizdir