Sonun Başlanğıcı - Final

Son güncelleme: 02.09.2014 11:18
  • Aradan illər keçdi. 2009-cu ildə tərk etdiyim Azərbaycana qayıtdığımda 2013 olmuşdu il. Unutmuşdummu keçmişimi ? Xeyr.Sadəcə keçdi və bitdi sözlərinə alışdırmışdım özümü. Iki il magistr oxuyub daha iki il də Türkiyədə qalıb işləmişdim. Və geri dönmək vaxtıdır deyib ölkəmə üz tutdum. Çox şey dəyişmişdi.Zaman su kimi axıb keçmişdi.Bəzən bir zülmət gecə bitməzkən , bəzən bir il bir gün kimi yaşanıb bitərdi. Geri döndüyümdə atam evimizi dəyişdirmişdi. Ailə xatirələrimiz isə hələ də o evdə qalmışdı. Əkbəri görə biləcəkdimmi birdə? O indi haradadır? Bu suallarım həmişə cavabsız qalırdı. Təsadüflərə inanmırdım daha.Amma nə biləydim ki, yeni başlanğıc qurmaq üçün üz tutduğum iş həyatım məni Əkbərə gətirəcəkdi?.....Həyat artıq bizdən illərimizi almışdı. Bəs sevgimiz? Bax, burası bir az qəlizdir.Biz sonda idik..Yeni bir başlanğıcın təməlinə ehtiyacımız var idi.
    Qapını döyüb içəri keçdim.Yenə kreslosu dönük şəkildə şəhəri seyr edirdi.
    -Mənim iş masamda başqası var.Işləməyimi istəmirdinizsə , bildirərdiz.Daha qovmağa ehtiyac yox idi .
    -Sənin də sabahın xeyir, Nurlana. Səni işdən qovan kim? Sadəcə mənim kabinetimdə işləyəcəksən daha. Işini çox bəyənirəm.
    Üzümü dönüb kabinetlə iç-içə olan olan digər kabinetə baxdım. Mən onunla eyni otaqda çalışacaqdım? Yəni bu o demək idi ki, gözümün önündə ol. Bəlkə hirsi soyuyub mənə qarşı.Ümidlənmişdim.
    -Nə oldu? Fikir səni uzaqlara apardı deyəsən.
    -Yox yəni razıyam. Eybi yox. Icazənizlə-deyib masamın arxasına keçdim. Iş günü başlamışdı. Bir azdan Telefonu zəng çaldı.
    -Alo, eşidirəm həyatım.
    Nə həyatım? Kimdir onun həyatı? Axı..Boşuna ümidlənmişəm sən demə. Gözlərim doldu. Amma tez özümü toparladım. Qıza ofisə gəl deyib zəngi sonlandırdı.Gözlərimi gizlətmək üçün başımı aşağı əydim. Deməli başqası var imiş.Əlim ayağım bir-birinə dolaşdı.Nə iş gördüyümü də unutdum. Tez kabineti tərk edib WC-a üz tutdum. Üzümə soyuq su çəkib dərindın nəfəs aldım.O pis olduğumu hiss etməməli idi. Üst başımı düzəldib Yenidən kabinetə qayıtdım.Lakin qapını açıb içəri keçdiyimdə bir qız Əkbəri qucaqlamışdı.Üzr istəyib tez masama əyləşdim.Əkbər məni görüb qızı göndərdi.
    İş bitmişdi. Heç kefim yox idi.İmkanım olsaydı ağlayardım. Gecə piyada dayanacağa doğru gedirdim. Birdən qolumda bir əl hiss etdim bu o idi.
    -Bu gün yaşadıqlarını mən hər gün yaşayırdım.
    -Başa düşmədim-əslində çox gözəl başa düşmüşdüm.Amma verəcək bir cavabım yox idi.Ağzımı açıb cavab vermək istəyirdim ki , güclü şimşək çaxdı.Mən şimşəkdən qorxurdum o da bunu bilirdi.Əllərimi qulaqlarıma tutub hönkürərək qışqırırdım.Əsirdi bütün bədənim. O tez məni qucaqlayıb özünə sıxdı.Onun qollarında özümü güvəndə hiss edirdim.Körpə uşaqlar kimi onu bərk bərk qucaqlamışdım. O məni maşının yanına gətirdi. Arxa oturacaqda oturdum. Maşını idarə etməyə başladı. Ara bir güzgüdən mənə baxırdı.
    -Yaxşısan indi?- biz sahildə oturub dənizə baxaraq söhbət edirdik.Yağış kəsmişdi.
    -Aha (
    -Danış
    -Nəyi?
    -Bu qədər illər keçdi.Demək istəyib də deyə bilmədiklərini .
    Həmin gecə itirdiyimiz illərin Hesabatını verdik bir-birimizə.Və anladıq ki ,bizi sevgimizin zəifliyi deyil, tale ayırmışdı. Illər bizi yormuşdu.Hər ikimiz səhvlər etmişdik.Sonu yaşatmışdıq sevgimizə. Hər ikimizin sevgiyə ehtiyacı var idi.Həsrətə son qoyulmuşdu o gecə.Başımı çiyinlərinin üstünə qoyub onu dinləyirdim.Qucaqlayıb Saçıma sığal çəkirdi. Necə də darıxmışdım onun üçün. Bir anlıq dayandı.Və sual verdi..
    -Sən sonun başlanğıcına inanırsan..
    -Hələ yaşamamışam.
    -Bəs icazə verirsən sənə yaşadım?
    Gözlərim doldu.Bu yeni bir başlanğğıcın təklifi idi. Susdum.Başımı çiyinlərindən qaldırıb gözlərimi parlayan gözlərinə zillədim. Sadəcə bu kəlmələr çıxdı dilimdən. "SƏNİ SEVİRƏM"
    -Mən də səni sevirəm Nurum.
    Birdən nəysə danq elədi beynimdə. Qaşlarımı çatıb dodaqlarımı büzdüm.
    -Bəs bayaq həyatım dediyin, az qala səni qucaqlayıb boğan qız kim idi?
    -O da öz ssenarisini ifa etdi.Filmin adı "Nurun cəzası"
    -Dəli -deyib onu qucaqladım.
    -Mən illərdir cəzamı çəkmişəm.Sənin yoxluğunla.
    Bir az da sahildə oturub evə geri döndük.Məni alnımdan öpüb evə ötürdü. Sakitcə qapını açıb otağıma qaçdım.Çox sevincli idim.
    Gecəni yata bilməmişdim.Illər sonra ona qovuşmuşdum.Səhər açıldı. Yenə iş üçün hazırlanıb otaqdan çıxdım.Atam onsuz gecəni gəlməmişdi yenə. Yasəmən xalanın gözəl şirniyyatları ilə çay içib evi tərk etdim. Işə gəldiyimdə masama keçəndə başqa bir ortayaşlı qadının əyləşdiyini gördüm."Yenə bu məni hara daşıyıb" deyərək dodağımın altında mızıldanırdım ki , arxadan kiminsə qucaqladığını hiss etdim. Əyilib qulağıma
    -Bundan sonra evimin xanımı, uşaqlarımın anası olacaqsan-Gülümsədim .Bu Əkbərdən başqası deyildi.Bizi izləyən qadın isə "çox yaraşırsız xoşbəxt olun" söyləmişdi .
    Üzümü dönüb gözlərinə baxdım.Yenə sevgi duyulurdu həmin gözlərdən.
    -Hazırlaş bir həftəyə elçi gəlirik.
    Bir həftə sonra artıq elçilik mərasimi idi.Bu hissələrdən çox danışmayacam.Hər bir qızın arzusunda olan el adət-ənənəsi ilə toya qədərki prosedurlar tamamlanmışdl.Ən böyük suprizi isə toyda yaşamışdım. Anarla Leyla da kiçik əkizləri Ayan və Kənanla toyumuzda iştirak etmişdilər. Onlar 2il öncə evlənmiş və Almaniyada yaşayırdılar.Bu il isə Azərbaycana köçəcəkdilər.. Toy günü məni kövrəldən nüanslardan biri də balaca Fidanın
    -demisdim toyunda gəyəcəm. -sözləri olmuşdu. Toy günüm super keçmişdi.Həmin gecə isə mən Əkbərin qadını olmuşdum.Həyatımın ən xoş anları kimi həmin günlər heç vaxt yaddaşımdan silinməz.
    17.04.2014
    BU gün ad günümdür və mən dünyanın ən xoşbəxt qadınıyam.Çünki Əkbər kimi həyat yoldaşım var.Əziz bu hekayəni oxuyan insanlar, unutmayın heç nə üçün gec deyil.Hər sonun bir başlanğıcı var.
    P.S.Bu da son.Bu mənim paylaşdığım ilk hekayəmdi.Ümid edirəm ki bəyəndiniz.Bəyənmədinizsə de canınız sağ olsun.Redaktə üçün də çox təşəkkür edirəm.Bu müddət ərzində hekayədə hansısa səhvlərə yol vermişəmsə üzrlü hesab edin.Nə isə vaxtınızı çox almıyım.Oxuyan gözləriniz var olsun...sonda 3 nöqtə qoydum çünki yeni xəbərlər də paylaşacam!

    alıntı
#02.09.2014 11:18 0 0 0