Umursama
Son güncelleme:
-
yağmur yazıları - yağmur konuları - içimizdeki çocuk - suya basma - daido yazıları
Yağmurun sesi öyle güzel ki... Şu an, şu dakika ne yapıyorsun acaba? Belki buraya yağdığı gibi oraya da yağıyordur ve belki sende duyuyorsundur yağmurun camlarda çıkardığı sesi ve büyük bir ihtimalle dikkat dahi etmiyorsundur. Ama ben nedense böyle detaylara çok dikkat ediyorum, bir yağmur damlasının cama çarpmasına, camda süzülmesine,onun açtığı yola bir başka damlanın denk gelip gelmeyeceğine, eğer denk gelirse sevinirim misal. Birde cama buğu yaparım nefesimle, sonra da içine ismimin bas harfini yazarım, çocuk gibi...
Şehir yağmura terk etti sokakları, arabaların seslerini bile bastırıyor yağmurun sesi, bir kaç kişi koşa koşa evine girmeye çalışıyor, bir yandan da su birikintilerine basmamak için seke seke. Nedense basmayız su birikintilerine oysa ki böyle bir yağmurda, ne yaparsak yapalım, ıslanıyor dizlerimizden aşağısı. Bir de çocuklara kızarız " evladım basma şu suya!.." Oysa ne zevklidir o birikmiş sulara basmak, hiçbir şeyi umursamadan, ne paçaları, ne ayakkabıları. Büyümek böyle bir şey galiba daha fazla umursamayı gerektiriyor yada bizler öyle sanıyoruz yani paçayı ve ayakkabıyı umursamazsan yandın, "çocuk" kalırsın. Hayatın yazılmamış kurallarından biri daha.
Bazen ne çok şey umursadığımızı fark edince dehşete düşüyorum. Bu kadar umursama kapasitesi insana ait bir şey olsa gerek. Ve inanılmaz bir genişleme yeteneği var bu kapasitenin, düşün yani paçadan tut, Afrikada ki açlara kadar... Umursa umursa bitmez ve de tükenmez. Bazen de insan umursamak değil umursanmak, umursandığını bilmek istiyor ve fakat nedense böyle zamanlarda da bir pantalon paçasının umursanma oranı, senin umursanma oranından daima daha yüksek bir yüzdeyi yakalıyor. Hani insana "pantalon paçası olasaydım keşke" dedirtecek bir durum yani.
Hayatı biraz fazla ciddiye alıyoruz gibi ne dersin? Kundera der ki "hayatı hafif yaşamaya bizim gücümüz yetmiyor." Var olmanin dayanılmaz ağırlığı altında ezilip gidiyoruz. Oysa var olmak bu kadar ağır olmamalı en azından arada bir, ne bileyim işte yağmurun sesini dinlemek yetmeli misal, cama çarpan damlalar biribirini takip edince sevinmeli, paçalar ayakkabılar ıslandı diye üzülmemeli...