Saman Sancısı
Son güncelleme:
-
kadirhan türkoğlu şiirleri - mutsuzluk şiirleri - yaşamla ilgili şiirler - ölüm üzerine şiirler
Ne zaman yağmur yağsa,
Yaşamaktan bıkar;
ölü numarası yapardım.
Göğü parçalardı kuşlar...
Ne şiirler yazıldı gönüllere,
Ne türküler çalındı dudaklardan,
Vagonlarda kimlerin ismi yok ki?
Ne geleni ne de gideni soruyorum,
Seni,beni ve herkesi
Bir kediyi,bir köpeği bile
Üzenlerin canı cehenneme!..
***
Gerçek bu ya;
hem yaşamak,hem de ölmek zorundayız
Dedim ki, öleyim bari,
kendi sela’mı,kendim vereyim,
aşık olayım yatacağım yere,
geçip gideyim en iyisi...
Önce ALLAH duysun ayak sesimi,
sonra yüzünde Annem’i aradığım kadın,
sonra Babam’ı kokladığım oğlum,
benim kızım dua kadar güzeldir,
bunlari dedim ya artik yedi kat göğe taşar ahım,
bir karanfil bıraksalar yeter yurduma,
ne isterim ki, başka?
zaten çok yaşadım,
çok yoruldum ben,
yalnızlık yükü ağır bir dünya,
cigarama kızdım,masamda ki kül tablama
şu bozuk televizyonum,
geçmişi de çekse ya...
***
Şimdi günler hep gece,
nereye baksam gözlerim birer pencere,
mutluluk bir bardak aslında,
kimi dolu,kimi boş,kimi kırılan
Azrail’i elinde su ile görenin sırları kayıp,
mevzu derin ama, insan bir avuç toprak.
Bir de baktım ki, odam hep yıldız,
kim asmış ki bunları?
hissettim ki, ellerim avuçlarımda serin bir uyku,
uyanmalı kalkıp gitmeli artık,
bir de baktım kapılarım üşümüş,
ayaklarım küskün, adımlarım çürük,
odam çıplak bir çocuk hüznü,
dedim ki, hiç bir kadın doğurmaz artık
bana benzeyecek olanı
bir adam,karısında Anne,
bir kadın da kocasında Baba ararmış
iyi ki, biliyorum bunları,
iyi ki,biliyorum...
sürüp kendimi namluma,
sen yücelerden yücesin
doksan dokuz kere dedim
tanri diye biri yok
Sen bir tanesin!
yalan-yanlış ayet yok,
Kur’an dosdoğru indi,
bütün Peygamberler çalıştı didindi,
gözüne dizine dursun kullarının,
Dedim ki,yol ver Rabbim;
izin ver bana!
bütün kullarından önce ben geleyim,
üç gün var ölüme,
üç gün var kalıma...
***
Ben sevmeyi bilmiyorum ya da duygularım daha çocuk bilmiyorum.
ama uzun zamandır büyüyorum ben,
Bu da bir gerçek,
ne zaman biri bana seviyorum dese korkular alırdı beni...
Korkağın biriyim ben,
Hayvanlardan degil de,
en çok insanlardan korkuyorum.
Ama bu korku öldürür adamı,
Sanki ben ölüyormuyum ne!..
Eskiden türk filmlerinde,olduğu gibi;
film sonlarını beklerdim mutlu olmak için,
her bir yanım arabesk,
Az mı küfrettim senaristlere,
adam gibi senaryo yok ki!
hiç mutlu film izlemedim
hep gözlerim kanadı nedense
hüzünlendim hep,
bir bakıyorum sadece yüreğim benimle,
çünki bir kez daha bakamıyor,gidemiyorum
yürünen yollar,bakılan yerler batar mı
insanın gözüne?
Batıyor işte...
Ama sanki ben ölüyormuyum ne!..
ne bu saman sancısı
yoksa neden toprak koksun ellerim
gözlerim neden kanasın,
Acı hep yarayla mı olur?
Kalbimdekileri diyorum;
bu baska bir sey,
ben vurulmadım ki!
bıçaklanmadım ben...
Vicdanlarin baltalandığı insan kesilen bir dunyadayız,
Rahmeti bekliyoruz tecelli olacak adaleti,
Rüzgâr bile akıp gider,
su,uyur da düşman gezer,
kışlar iki kere gelmez bahar da,
o bildiğimiz kiraz dalları iki kere sallanmaz,
Son şarkıları söyler ağaçlarda kuşlar,
tam aksine çocuklar cıvıldaşır:
Annem kanatlanır, Babam uçmak ister.
gök kapalı:
sonra,bir dua açar kapıları,
sesimizi kervanlar taşır,
çöllere sonbahar gelmez ki,
şu nergizlerin pişmanlığı,
bir sabah bahçemiz sap-sarı,
komşular yeşil giyimli,
sen yada ben farketmez güneşi saklarız avuçlarımızda,
belki biri gelir soğuk koynunda,
yeter yorduğum şiiri
bir dost dersin,bir aşık,bir garip belki,
sonbahar’dır adı üstünde,
sefaletin sarı ziyafeti...
Kadirhan Türkoğlu