1. Ana Sayfa
  2. İslam
  3. Zamana Yenik Düşmemek

Zamana Yenik Düşmemek

Son güncelleme: 21.11.2014 13:51
papatya_28 papatya_28 foto
  • zamanla ilgili yazılar - hayattan almamız gereken dersler - nasihat yazıları

    Zamana Yenik Düşmemek




    İnsanoğlunun dünya serüveni aşama aşama sürüyor İnişli-çıkışlı, uzun ve ince bir yol Çocukluk, gençlik, olgunluk, yaşlılık yani tekrardan çocuklaşma dönemi Her evrenin ayrı bir imkanı ve ayrı bir imtihanı var Her yaşın kendine göre görevleri, kuralları ve erdemleri var






    Yüce kitabımız Kur'an yeryüzü sınavına tabi tutulan insanoğlunun yaşam evrelerine dikkatimizi çekiyor:

    ''Sonra sizi bir bebek olarak dışarı çıkarırız. Sonra güçlü çağınıza ulaşmanız için (sizi büyütürüz) İçinizden kimi vefat eder; yine içinizden kimi de ömrünün en kötürüm ve yaşlı çağına kadar götürülür; ta ki bilen bir kimse olduktan sonra bir şey bilemez hale gelsin.'' (Hac-5)

    Sünnetullah böyle işliyor Tebdil yok Tahvil yok Tağyir yok
    İnsan mukadder akıbetine yürürken yaşın önüne geçilmiyor...Doğrusu kimse yaşlanmak istemiyor ya da kabullenemiyor... Modern zamanların insanının iki önemli korkusu bulunuyor: Şişmanlık ve yaşlılık İnsanlar hem yaşlanmaktan hem de yaşlılardan ürküyor, kaçıyor Ancak yaşlanmak nihai kader, buna alışmak ve anlamlı hale getirmek lazım
    Evet , korkularımıza yeni bir korku daha eklendi Yaşlılıkla birlikte gelişen yalnızlık İnsanlar kalabalıklar içerisinde çaresiz, kimsesiz, yalnız Bireyci, bencil, cimri dünyacı yaşam tarzı insanı değerlerinden etti. Kişiyi kendine, topluma yabancılaştırdı ve yalnızlaştırdı Toplumsal hayat sosyal bir mezarlığa dönüştü İnsani temas, sıcak dostluklar dumura uğradı: duyarlılık, duygu ve ilgi yara aldı
    İnsan dünyalık olarak belki çok şey kazandı ancak insanlıktan ödün vere, vere Karagün dostlukları yerini iyi gün dostluklarına bıraktı Güvensiz, doyumsuz ve yalnız insanlar şaşkın Hayata nasıl tutunacağını bilemiyor Çocuklar anasız anaokullarının kapılarında, yaşlılar huzursuz huzur evlerinin eşiğin de sürünüyor...
    Zamanında yük almayan insanlar şimdi yük olmamak için yol arıyor Evlerin metrekaresi büyüdü ancak insanların gözü dışarıda Evler sıkıcı, içindekileri dışarı atıyor Herkes bir arayış içinde Köyünü, yurdunu, yolunu, hayallerini, düşlerini arayan, arayana
    Modern kent yaşamı bir çok erdemi katletti Birbirinden kaçan bireyler sığınabilecekleri bir güven ve huzur limanı arıyorlar Hele, hele seksenlik sabiler, aksaçlı çocuklar daha bir sahipsiz Erzeli'l-umur'un; ömrün en zor çağı'nın çilesine maruz kaldılar
    Evet, yaşlılık insanın sevgisiz ve ilgisiz kaldığı çağdır Yaşlılık yalnızlık ve hastalık limanıdır Hafıza kaybına orantılı itibar kaybınında sürdüğü dönemdir Gelecekle ilgili umutlarında sönmeye yüz tuttuğu günlerdir. Acziyet, mahrumiyet bellerini kırmıştır
    "İhtiyar neye yarar?'' sorusu her şeyi "yarar'' ve "çıkar" üzerinden hesaplayan bir toplumda ürkütücü bir sorudur
    "Yaşı yetmiş, işi bitmiş" mantalitesi manasızlığın tırmanışına işaret etmiyor mu?
    Artık şunu fark etmemiz gerekiyor; emekli, engelli, özürlü,malul insanlar toplumun sırtında bir yük değil, tam aksine yücelik yolunda bulunmaz bir imkandır
    Bu bakımdan yaşlılık trajedisini, yalnızlık dramını tarihi bir fırsata dönüştürebilme şansımız var
    Efendimiz buyurmuyor mu?
    "Saçı sakalı ağarmış yaşlı Müslüman'a saygı gösterip ikram etmek, Allah'a saygıdandır.'' (Ebu Davud)
    Onlara saygı kendimize olan saygıdandır... Hele, hele bu yaşlı kişi anne baba ise ; uyarının dozu daha da artıyor:
    "Anne ve babasına veya onlardan sadece birine yaşlılık günlerinde yetişipte onlar sebebiyle cennete giremeyen kimseye yazıklar olsun, yazıklar olsun, yazıklar olsun! '' (Müslim)
    İşte bulunmaz bir fırsat, muhteşem bir nimet Cennete ramak kalan anlar Cennetin ayakları altına serildiği analar Şimdi neredeler?
    Onlar bizim hem dünya, hem de ahiret cennetimiz
    Onların güvenli kollarında, ışık ve umut yayan gözlerine bakarak, O yaşlı çınarların gölgesine sığınıp ruhumuzu teskin ve teselli edebiliriz.
    İnşirahın, itminanın adresi onlar
    Onlar birer sığıntı değil, kanatları altına sığınacağımız sığınak, barınak ve tutamaktır
    Onların duasını almadan hangi davayı sürdürebiliriz?
    Önce şunu tespit edelim; insaniyetimizin ve İslamiyetimizin test edildiği husus; yaşlılarımız Şimdi onlar bizden davacı mı, duacı mı?
    Yaşlıları ihmal korkarım ki; bize kriz, kaos ve kabus olarak geri dönecek, o zamanda buhran ve bunalımdan kurtulamayacağız
    Yaşlıların gözü yolda kaldı ise, yolumuz onlara düşmüyorsa, hayatın hayrı ve bereketi kalmadı demektir
    Gözlerimiz onları görmüyorsa, gözlerimizi kaybetmeye başlamışız demektir.
    Bugün yaşlılardan yüz çeviren, yarın kendisinin de yüzü gülmeyecektir Ekmeğimizi onlarla paylaşalım ki ; bereket olsun Yer ve gök sofralarının bize açılmasını istiyorsak soframıza yaşlı eli değsin
    Kapımızı onlara açmaz isek korkarım ki, rahmet kapıları yüzümüze kapanacaktır
    Yaşlıların ellerinden tutalım ki , ellerimiz dert görmesin
    Biz yerdekilere merhamet etmedikçe, göktekilerde bize merhamet etmeyecektir
    İhtiyaç anında, yalnızlığın karanlığında bazen umutlar yeşerir, acaba vefalı bir dost ' ' Hızır ' ' gibi yetişmez mi diye?
    İnsan yalnızken "alo" diyecek bir ses bekler Kulaklar kapının zilindedir bir dokunan olacak mı ?
    Buğulu camlarda kalan nemli gözler ufukta umut arayışındadır
    Kim bilir hangi viranede, sıcak bir çorba midesine inmeyen, derdini kimseye yanmayan, yol-yordam bilmeyen nice nine ve dede yolumuzu gözlemekte
    Belki de çok yakınımızda, yan binada, arka sokakta, yanı başımızda
    Unutmayalım, yaşlılık bir gün bizimde kapımızı çalacak Yaşlılığımız pişmanlığımız olmasın Yarınlarda "keşke'' lerle konuşmak istemiyorsak, bir şeyler yapalım
    Yaşlıların eli, ayağı, dili, gözü olabilirsek, onlar bizimle görür,yürür, tutar ve kalkarlarsa işte kalkınma budur Kurtuluş budur
    Herkes itse bile, biz onlar üzerine titreyen olmalıyız Yalnızlığın, yoksulluğun en ürkütücü anında yanlarında beliren biz olmalıyız
    Yapmaz isek ne olur?
    Bir gün ahı tutar onların O gün hayatın huzuruna hasret kalırız
    O halde onlara "ah" çektirmeyelim "of" dedirtmeyelim
    Onların derdi, duası; hatırlanmak Temel sorun; İlgisizlik Çözüm; iyilik...
    Evet, hatırlanan olmak ne büyük bir bahtiyarlık En güzel vefa; unutmamak... Vefa, cefayı göze almaktır Çileye göğüs germektir
    Bize düşen ihsandır Kelimelerimizi değil ihsanımızı ve erdemimizi konuşturmak Daralan ruhumuza, sıkışan kalbimize de şifa olacaktır
    Allah'ın bize emaneti olan yaşlılarda, kendi yaşlılığımızı görmeliyiz. Bu gün onların bizden beklentisi ne ise yarın bizde bir başkasından bekleyeceğiz.
    Herkes ektiğini biçer Ettiğini bulur
    Bu bizim sınavımız Her şeyi Sosyal Güvenlik Kurumuna ihale edemeyiz
    Müşfik eller nerede? Şefkat yüklü yüreklere ne oldu?
    Önce bir özür dilemeliyiz, yaşayan yaşlılardan
    Sonrada iş başı yapmalıyız: "Her aileye bir yaşlı" projesini hayata geçirmek için
    Doğrusu çok yaşamak marifet değildir, önemli olan her yaşta vahye şahitliğimizi sürdürebilmektir
    Yaşlılık arkasına sığınacağımız bir mazerette değildir; İmam Humeyni, Şeyh Ahmed Yasin, Said-i Nursi, Şeyh Said vb. öncülerin hallerine tanık olduktan sonra
    Şakaklarda ki beyazlık, alınlarda ki kırışıklık ruhlarda ki direnci ve diriliği etkilemez... O zaman hikmet yaşlılıkta da çiçeklenmeye devam eder
    Ne zaman ki ideallerin yerini anılar almaya başlar, işte o zaman yaşlandık demektir
    Gerçek yaşlı; iddialarından vazgeçmi, iradesi çökmüş, ideali kalmamış olan kişidir...
    Zamana yenik düşmeyenler, İbnü'l vakt olanlardır...

    Ramazan Kayan


#21.11.2014 13:51 0 0 0