Bilmiyorum neyin kıyısına vurduğumu. Sadece nasıl nefes aldığımı anlama sürecindeyim. Ayaklarım buz gibi. Belki yalnızlıktan belki de ayağıma vuran dalgalardan. Gözüm hep ufukta… Yerle göğün birleştiği yerden birisi gelecekmiş gibi bekliyorum. Karanlık çöküyor, güneş doğuyor ve ben hala beklemekteyim. Görüyorum, ileride birkaç yunus gelişini müjdeliyor ama ben boğulmaktan korkuyorum. Yanlış anlama, suda boğulmaktan bahsetmiyorum. Sende boğulmaktan… Nefessiz mi bırakırsın beni yoksa nefesim mi olursun bilmiyorum. Elimde bir bohça ile beklemiyorum seni; bir tek kalbim var avuçlarına sığacak kadar. O kadar… Varım yoğum bu. Beni anlamalısın…