Şimdi siyah bir gecede,
Şiirlerime sen bulaşıyorsun
İklimime sen düşünce , ben üşüyorum.
Soğuğunda erirken, bir köz oluyorum.
Meçhullerin sürüklediği bir hayatı bırakıp avuçlarına,
Gömüyorum tüm şiirleri aşka,
Senden, benden geçip gidiyorum zamansızlığa!
Kalemimden dökülürken harfler yazdıklarımın sıfatına bakmıyorum.
Sağ yanıma yaslanan sol yanımın yarasını sarıyorum
Bende kolay bulunan sen
Yazık
Sende hiç bulunamayan ben!
Neden hep satırlara seni dizdim?
Artık ne yazsam geceme gözyaşı niyetine;
Ne yazsam sürüklenir bir dehlizden diğerine
Ve sen, hadi öl kalemimde de Kendi ellerinle
malum dünyanın düzeni işte. ali ayşeyi sever uzaktan, karşılık bekler durur umutla.. o arada ayşe de benzer şeyler behisseder ahmete karşı, ahmet fatmanın özlemi ile yanıp dururken... fıtratımızda vardır yanıbaşımızda gözlerimizin içine umutla bakıp duranı değil, yüz vermeyenin, değer vermeyenin peşine düşmek.. bizde olmayanı, bize gelse bizde fazla durmayanı giderken büyük yaralar, hasarlar bırakıp gidene meftun oluruz hep...
bu şiir bu duruma çok güzel bir mim koymuş. sunumunla, müzik seçiminle derinlik ve daha yoğun his katmışsın. eline, emeğine, yüreğine sağlık...
boarda gelip ziyaret eden içinde kendi mısralarını duygularını bulmak isteyen herkesin tercümanı,zaten çalışmalarımız bunun için değilmi,bazen kendimize,bazende başkalrına......