Sen yoktun o zamanlar,
Çocukluğumda en çok yağmuru severdim ben...
Ne zaman bir dert gelse bana,
Yağmur yağar;
Dinler,
Dokunur,
ve topraktan kalkan o kokuyu koklardım...
Ateşim sönerdi.. ....
Sonra büyüdüm. ...
Gözlerini gördüm,
yandım,
yağmur yağdı,
ve ilk kez sönmedim.....
Ben yağmurdan daha fazla bir seni sevebildim ....
adam çok enterasan ve manidar göndermeler yapmış güzel şiirinde. enfesti açıkçası..
bir ara ben de bir yağmur şiiri yazacaktım. rahmete, berekete, yaşamsal kaynağa dair çağrışımları vardı bende. hatta ışık ve gökkuşağı çağrışımı.... sonra sonra farkettim ki boranlar, seller, afetler, felaketler de olabiliyormuş yağmurdan. vazgeçtim....