Ömürlerini Bize Adamış İnsanlara İthafen

NeV-BaHaR · 2015-01-13T21:27:02+01:00

http://fs1.directupload.net/images/150113/869x3q87.jpg ÖMÜRLERİNİ BİZE ADAMIŞ OLAN İNSANLARA İTHAFEN.. Hani sorsalar, geçmişte hangi zamana dönmek istersiniz diye, sanırım çoğumuz o çocukluk yılları diye başlarız söze. Mesela, babanızın o adamlık dolu sesini özlersiniz, annenizin içinizi ısıtan o nefesini özlersiniz, o çocuklukta kalan evin neşesini özlersiniz. Çünkü avuçlarınızda izi kalmıştır, şefkatini parmak uçlarında bile taşıyan bir baba elinin. Çünkü herkesten her zaman daha sıcaktır ve onun gibisi bir daha asla bulunamayacaktır bir anne gölgesinin. Çünkü büyüdükçe anlaşılacaktır ki, hayat onlarsız çok acımasız, baş omuzsuz, dertler çaresiz ve onlar yokken yanında, insan hiç olmadığı kadar kimsesiz. Çünkü ilk defa yaptığınız bir yemek, yada evde tamir ettiğiniz herhangi bir şey sonrasında, "olmuş mu?" diye sorabileceğiniz, hayata karşı kazandığınız her zafer ve başarı sonrasında, ilk onlara koşup "başardım" diye boynuna sarılabileceğiniz, kalbi tamamen sizin için atan o insanları ararsınız. İşte bu yüzdendir ki; insanın geçmişten özlediği ne mahallesi, ne sokakta oynadığı arkadaş sesi, ne de dünyayı umursamayan gülümsemesi. Bir insanın geçmişte özlediği; kendisini o evinin kapısının arkasında bekleyen, BABASI ve ANNESİ. (Yaşayanlara Rabbim sağlıklı ömürler, geçip gidenlere ise rahmet ihsan etsin) (Uğur Gökbulut) alıntı

Son güncelleme: 13.01.2015 22:19

NeV-BaHaR

ÖMÜRLERİNİ BİZE ADAMIŞ OLAN İNSANLARA İTHAFEN..

Hani sorsalar, geçmişte hangi zamana dönmek istersiniz diye, sanırım çoğumuz o çocukluk yılları diye başlarız söze. Mesela, babanızın o adamlık dolu sesini özlersiniz, annenizin içinizi ısıtan o nefesini özlersiniz, o çocuklukta kalan evin neşesini özlersiniz. Çünkü avuçlarınızda izi kalmıştır, şefkatini parmak uçlarında bile taşıyan bir baba elinin. Çünkü herkesten her zaman daha sıcaktır ve onun gibisi bir daha asla bulunamayacaktır bir anne gölgesinin. Çünkü büyüdükçe anlaşılacaktır ki, hayat onlarsız çok acımasız, baş omuzsuz, dertler çaresiz ve onlar yokken yanında, insan hiç olmadığı kadar kimsesiz. Çünkü ilk defa yaptığınız bir yemek, yada evde tamir ettiğiniz herhangi bir şey sonrasında, "olmuş mu?" diye sorabileceğiniz, hayata karşı kazandığınız her zafer ve başarı sonrasında, ilk onlara koşup "başardım" diye boynuna sarılabileceğiniz, kalbi tamamen sizin için atan o insanları ararsınız. İşte bu yüzdendir ki; insanın geçmişten özlediği ne mahallesi, ne sokakta oynadığı arkadaş sesi, ne de dünyayı umursamayan gülümsemesi. Bir insanın geçmişte özlediği; kendisini o evinin kapısının arkasında bekleyen, BABASI ve ANNESİ.

(Yaşayanlara Rabbim sağlıklı ömürler, geçip gidenlere ise rahmet ihsan etsin)

(Uğur Gökbulut)
alıntı