İçi Parçalanmış Yangınlar
Son güncelleme:
-
adem efiloğlu yazıları - yokluğuna dayanmak - erkekler ağlamaz - hüzünlü şarkılar - karmaşık düşünceler - hayallerden vurulmak - vakitsiz ayrılıklar
Tuhaf! Merak bile edemiyorum nedense seni. Bütün nedenler ardı ardına sıralanıyor, hastalıklar, sıkıntılar, problemler ve en çok da zamansızlıklar. Bir gölgenin altında acabalar doluşuyor, bütün bakışları esefle kınıyorum ve kendimi, birbirine dolanıyor sözcükler.
Dünü yargılıyorum, yokluğuna güvelenen zaman geçmek bilmiyor. Güneş puslu puslu resmediyor evreni. Açmıyor çiçeklerini hercai menekşeler. Ben karmaşık masamda uzun düşüncelerdeyim, hiçbir şey yapamamanın ezikliği içinde aciz kalmış yüreğimi imha ediyorum. Hırsını ya kendimden alıyor ya kan kusuyor kelimeler düşüncelerime.
Yakışmaz diye başlayan her cümleyi dikkatlice dinliyorum. Erkekler ağlamaz diyen şarkıları yazan kalemlere kallavi küfürler sallıyorum içimden. Yağmura bulaşan gözyaşları toprakla halleşiyor, derdine derman arıyor topraktan. Sökün bulan gözpınarları kızıla yakın renk tonuyla, adeta kan kusuyor evrene. Şeceresine yeni bir kayıt daha düşüyor adı sessizlik/ sensizlik olan. Bu yüzden ayrılamıyor sabıkasından.
Sen beni en çok hayallerimden vurdun. Ne mutluydum oysa geçmişte iz bırakan yaşantımın içinde bile debelenirken. İçi parçalanmış yangınların içine ha bre yaşam telaşı pompalıyordum avuntu masallar eşliğinde. İçimdeki yangın her gün biraz daha büyüdükçe umut iksiri ekiyordum çorak topraklara. Anlayacağın uyuyan umutları uyansın sana diye bırakıyordum da anlamıyordun.
Sebepsiz bir devinim belki benimkisi. Kayıtsız izlenimlerde seyrettiğim gökyüzü bulutların haşmetiyle kapandıkça, sanki üzeri kırk ikindi yağmurları ile yıkanan kalbim. İçimde biriktirdiğim susuşlarına her defasında ayrı bir kılıf dikiyorum. Hayra alamet değil diye hayıflanıyorum sessizliğine. Benim en büyük hünerim hayatla devinimim belki de.
Saçlarını hangi rüzgâra emanet bıraktın, hangi yağmurlar yıkıyor parlayan uçlarını diye düşünüyorum. Ben her defasında söyledikçe sen inatla zorunluluklar diyorsun. İşte bu zorunluluklar parçalıyor bütün anlamı. Sen kalbimin en karanlık odalarında sakladığım ipek mendillerle sarılı aşk’ı buldun çıkardın. Işık oldun bedenime ruhuma ve gökkuşağını yeniden boyadın. Ölümün diz boyu sardığım kalbimi hipnotize eder gibi bağladın kendine yaşam pompalayarak.
Ya şimdi… İstanbul oluyorsun oluyorsun da anlatamıyorum içime çöreklenmiş ıstırabımı. Vuslatın ayak izlerine kurşun sıkılırken sessizce içime akıyor zehri boğazın zehirli sularının. Oysa nefesinin sırtıma vurduğu ana gidip gidip gelirken ellerinin sıcaklığını hala bilememişim.
Anlamıyorsun beni ,beni anlamadıkça içimde bir cehennem olup kuduran sensizliğe hapsediyorum her defasında bedenimi. Ölüm arsız bir cümlenin içinde sensiz geçiyor. İsyan yumrukları teşneleşiyor bileklerimde. Her defasında sancılı bir düşe sarıyorum özlemini. Hep özlemin ağır bir imtihandır diye doluyorum dilime. Ve özlemin ağır bir imtihan gibi yığılıyor üzerime.
Ah sevgilim; Bu vakitsiz ayrılıkların anlamsızlığını bir anlasam çözeceğim sırrını evrenin.
Adem Efiloğlu