Düşünecek olursak, hemen hemen hepimizin bir affetme ve affedilme hikayesi vardır.
Çünkü insan ilişkilerin de karşılıklı etkileşim vardır. Bu etkileşim çoğu zaman olumlu, bazen de olumsuz olabiliyor.
Dolayısıyla olumsuz etkilenmenin şiddetine göre, içimize sığmayan bir kızgınlık, öfke, kırgınlık hali oluşabilir.
Ve bir sonraki aşamada karşımızdaki kişiyi Yaptığı hatadan dolayı asla affetmeyeceğim’ diye düşündüğümüz anlar olmuştur
Bu anlarda yaptıklarımıza biz bile inanamayız. Çünkü orada beklenmedik bir hayal kırıklığı
kırgınlık ve bu duyguların neden olduğu Öfke, acımasızlık, bazen de İntikam, nefret gibi çok daha olumsuz duygular zinciri
bizi yönlendirmeye başlamıştır. Bu olumsuz düşüncelerin yanında da sağduyu, hoşgörü, sevgi, vicdan gibi duygular
bünyemizde hiç yokmuş gibi bir hal alırız.
Nefret, kin, kibir, gurur, kötümserlik, katılık gibi yıkıcı duyguları var eden bizim düşüncelerimizdir.
affetmek en başta kendimize yaptığımız bir iyiliktir.’ der.
Affettiğimizde kendimizi yok saydığımızı zannetmeyelim!
Ya da karşı tarafı ödüllendirdiğimizi!
İnsanları sadece iyi şeyler yaptıkları zaman mı severiz? Ya da kötü şeyler yaptıkları zaman nefret etmek mi gerekiyor?
Eğer insanlar iyi şeyler yaptığı zaman sevgimizi arttırabiliyorsak, kötü şeyler yaptıkları zaman da nötür olmayı tercih edebiliriz, değil mi?
Affetmek çok güzel ve insani bir duygudur.