"Yârim" ne güzel kelimeydi."
Söyleyecek söz kalmazdı ardından.
Tek başına kaç cümleye bedeldi kelimeler.
Eskiden harfler daha mı kıymetliydi?
Bir mektup yeterdi aylar süren ayrılıkların sessizliğini kapatmaya.
Tek bir yemin yeterdi aradaki mesafeleri azaltmaya.
Artık hiçbir şey o kıvamda değil. İbre şaştı, ayar bozuldu sanki.
El titredi, akort bozuldu sanki. İlişkilerimizin ahengi eskisi gibi değil.
Kelime cömerdi, duygu cimrisi bugünün insanı. Konuşmaya gelince açıyor ağzını,
duygulanmaya gelince tutuyor kendini. Zaman yok ya, hep bir telaş halindeyiz ya,
bunca koşuşturma arasında kimsenin durup da duygulanmaya vakti yok...