Derler ki yer ve gök hep kardeşmiş....
Son güncelleme:
-
Derler ki yer ve gök hep kardeşmiş taa ki insanoğlu araya uçakları, binaları, asfaltları,
dev yolları yapıp onları ayırana kadar işte o günden beri insanlar sözde birbirlerine yakınlaşmış
olsalar dahi
birbirlerinden binlerce kilometre uzağa düşmüşler, biri alt katta diğeri üst katta olmasına rağmen
yer ve gök gibi birbirlerinden kopuyorlar. Sevginin en derin halini terketmiş insanlar, biri yer olmuş
diğeri gök araya yüksek binalar yapıp düşüvermişler kendilerinden başka ülkelere.
İki paralel doğru üzerinde ilerlerken bile
birbirini göremiyorlar, görmezlikten geliyorlar. Masal bu ya herkes mutsuz ve mutluluğu aramaya başlamış
kimi bir taşın altında,
kimi denizlerde, ormanda, gölün kıyısında, nehrin suyunda, gökyüzünün bulutunda aramış bulamamış.
Hem zenginliği ve mutluluğu kaybetmiş insanoğlu, zenginlik bu ya sadece para ile değerlendirilir olmuş.
Yüreği bir okka etmeyen adamlar cebinde parası var diye adamdan sayılır olmuş. Yürekli kızlar ve delikanlılar
sevdasının peşine düşmüş o düşme öyle derin ve anlamlı olmuş ki bazen adına kavga demişler, bazende sevgi, aşk,
dostluk, arkadaşlık ve güzellik. Uzamış günler saatler bir ileri bir geri alınır olmuş sanki günü kandıracakların sanıyorlar
oysa ne günün nede zamanın kendi içinde saat kavramı var. Karanlık bastığında kendine çekilirken dünya insanoğlu
yarattığı yapay ışıklandırmalar ile geceyide gündüze çevirmiş ve salıvermiş kendini sokaklara, barlara, gece hayatı dediği tanımlara.
İçki kadehlerini devirdikçe mutluluk hangisinde diye bakar olmuş bulana kadar devirmiş kadehleri ne yazıkki hiçbirinde bulamamış.
Bitivermiş kadehler, şişeler ve kişiler.
Kitaplar okumuşlar, masallar dinlemişler, şiirler yazmışlar, aşık olmuşlar. Elimizden gelen bu kadar deyip nerde bu mutluluk demişler
demesinede bir türlü varamamışlar mutluluğa.
Kimi güzel bir kız görünce onu mutluluk sanmış, kimide yakışıklı bir adam görünce. Yürek pazara düşmüş ki kimsenin onu gördüğü yok bu şekilcilikler içinde.
Gide gide yolların tükendiği, dağların dikleştiği, ormanların sıklaştığı, yağmurların kesildiği karanlıkların çöktüğü, kumdan tepelerin kilometrelerce uzandığı coğrafyalara gelinmiş. Mutluluk için inzivaya çekilmiş insanoğlu bulmuş bulmasınada devamı gelememiş bunların bir türlü. Sonraki kuşaklar bu mutluluk yollarını almışlar evirmişler çevirmişler savaşlar için nedenler haline getirmişler. İlahi gücün tezahürü sanıvermişler kendilerini. Seferler düzenlemişler at sırtlarında kılıçlarla, atalarının bulduğunun iddia ettiği mutluluk sırlarını başka insanlara kabul ettirmek adına. Sonra kendi mutlulukları için bulduklarını alıvermişler zor ile ve mutsuz kılmışlar geçtikleri yerlerdeki insanları. Savaşlar vermişler egemen kılmak adına kendilerini ve mutluluk sırlarını. Olmamış tabi milyonlar insan ölmüş, milyonlarcasınında geleceği çalınmış. Kabuksuz bir dünya oluvermiş gelecek denen zaman dilimi.
Hep böyle kötümü gitmiş hayat değil tabiki, güzellikleride var inadına yeşeren ve büyüyen. Sevgileri ekip sevgi beklemeyen insanlar çıkmışlar ortaya, ağaçlar devrilmesin diye bedenlerini siper etmişler, hayvanlar öldürülmesin diye bayraklar açmışlar, gemiler yakmışlar, insanlar mutlu olsun diye dayaklar yemişler, insanca yaşamak adına insanca katılmışlar yaşama. Mutluluk denen şeyi yaşamda var olan her canlı için mümkün kılmak adına kendilerini mahkum kılmışlar zamana.
Mutluluk aramakla bulunacak hazine olsaydı, insanlar dağlarda aylarca yıllarca inzivaya çekilmezdi, kendi içindeki sesi duymak için. Hal böyleyken gözlerinin önündeki perde kalınlaştıkça kalınlaşmış insanın, görmeyi bırak, duymayı ve hissetmeyi bile unutur olmuş.
Mutluluk yürekteki ışıktır ve açıvermek gerek perdeleri sonuna kadar. Ne zamanki ben, sen, o, biz, siz, onlar kalkıpta hep birlikte ben olmanın güzelliğine varabilirse insan mutluluğu yakalayabilir.
