Bazen arasında bir çekim olmayan yıldızlar kadar yalnız hissedersin kendini
ve her an bir yerlere çarpıp
parçalanmaya elverişli…
Yalnız olduğunu sandığın zamanlarda o hep aklındadır çünkü.
Ve anlarsın ki,
Aklında olan şeylerin yanında olmamasıdır yalnızlık… İşte tam da böyleyim…
Yokluğunu hissediyorum…
Ellerine uzanamayan parmak uçlarımı ısırıyorum.
Kanıyor tırnak aralarım, canım yanıyor…
Tadını hiç bilmediğim bir çift dudağın arasında sıkışmış bir kelimeye bağlı ömrüm..
“gel”.
Et tırnaktan ayrılmıyor can özüm,
kanıyor da yine ayrılmıyor.
Yoksa ben miyim yalnızca kanayan,
ağlayan, kırılan?
Sensiz ve umutsuzum…