Yine bir cuma dirilişine ulaştık.
Haftamızın, vaktimizin, zamanımızın sonunda gelip de durdu mübarek.
Bir aman olarak, ferah, inşirah olarak gelip de durdu yanımızda.
Durmadı da yol oldu önümüzde.
Kol oldu bedenimize, nefes oldu canımıza.
Bize gönderen Sahibimiz, kıyamayanımız, hep sevip sakınanımız bir kuş kanadı gibi uzattı onu önümüze.
Kanadına alıp götürecek bizi birazdan.
Alıp göklere, bulutlara, yeni bir güne uçuracak birazdan.
Kuş kanadına binmek için fazlalıklarımızı bırakmamız gerekiyor ama.
Yüreklerimize ağırlık yapan şeyleri bırakmamız gerekiyor.
Bineğin kuş kanadı ve yolun gökler, hevesin bulutlar, gökyüzüyse fazla yükün olmaması gerek.
Tövbe silgisiyle onlardan kurtulman gerek.
Cuma bunun için geldi çünkü.
Yaşam bunun için var..