Yıllardır kafamı kurcalayan ve her göç mevsiminde yeniden bilim dünyasının kapısını çaldığım büyüleyici bir doğa olayı var. Binlerce kilometre kat eden göçmen kuşlar,rotalarını hiçbir harita veya teknolojik alet olmadan kusursuz bir şekilde nasıl belirleyebiliyorlar
Dünyanın manyetik alanının görünmez çizgilerini takip edebildikleri artık biyofizik deneyleriyle kanıtlandı. Gözlerinde bulunan kriptokrom adı verilen özel proteinler, güneş ışığıyla tetiklenerek bu jeomanyetik alanı adeta renkli birer ışık deseni olarak görmelerini sağlıyor. Yani gökyüzünde uçarken yönlerini bulmak için bizim pusula dediğimiz aletten çok daha karmaşık, adeta kuvvetli bir görsel algı mekanizması kullanıyorlar.
Bu durum bana her zaman evrimin kusursuz mühendisliğini hatırlatıyor. Acaba bu biyolojik pusulanın hassasiyeti, şehirleşmenin yarattığı yapay elektromanyetik kirlilikten ne derece etkileniyor ve canlılar bu yön bulma şaheserini nesilden nesile nasıl bu kadar kusursuz aktarabiliyorlar