Her seçimde kötünün iyisini seçmekten bıkmadık mı?
Son güncelleme:
-
Selam millet, geçen akşam arkadaşlarla çay içerken laf döndü dolaştı yine sandığa, oylara geldi. Fark ettim ki etrafımdaki kimse aslında "işte benim adayımı buldum" diyerek oy vermiyor. Herkes bir şekilde bağrına taş basıp ehvenişer mantığıyla hareket ediyor.
Yani dürüst olalım, sandık başına gittiğimizde gerçekten içimize sine sine "evet, işte bu adam benim vizyonumu temsil ediyor" diyerek mühür basan kaç kişi var aramızda?
Sandık Önüne Gelince Eli Titreyenler
Ben kendi adıma konuşayım, son birkaç seçimdir pusulaya bakarken kendimi resmen matematik problemi çözer gibi hissediyorum. "Buna versem şunun önünü açarım, buna vermesem öteki karlı çıkar" diye hesap yapmaktan yoruldum valla. Sırf öteki taraf kazanmasın diye hiç içimize sinmeyen adamlara destek vermek insanı bir süre sonra zihnen çok yıpratıyor.
Geçen gün bizim pederle konuşuyorum, adam 60 yaşında, o bile "oğlum biz gençliğimizde heyecanla sandığa giderdik, şimdi kötünün iyisini aramaktan helak olduk" diyor. Harbiden durum bu kadar vahim mi ya?
Alternatifsizliğe Alıştırıldık mı?
Siyasetçilerin söylemleri desen ayrı bir dünya. Seçim zamanı gelince herkes melek, herkes vaat şampiyonu. Ama seçim bittiği an biz yine o kısır döngünün içinde kalakalıyoruz. İster istemez insan soruyor; acaba sorun sistemde mi, yoksa biz halk olarak bu alternatifsizliğe kendimizi fazla mı alıştırdık?
Siz bu konuda ne durumdasınız arkadaşlar? Sandıkta mührü basarken içiniz gerçekten rahat mı, yoksa "yapacak bir şey yok, en azından bu olsun" deyip geçenlerden misiniz? Aranızda bunu yaşayan var mı?