Selam arkadaşlar, geçen akşam televizyonda birkaç siyasetçinin ve yorumcunun konuşmasına denk geldim. Normalde uzun süredir kafayı rahat tutmak için haber kanallarından uzak duruyordum ama kumandayı bırakamadım, bir 15-20 dakika izledim. İzlerken yine aynı şeyi fark edip inanılmaz derecede daraldım.
Fark ettiniz mi bilmiyorum ama bizim siyaset sahnesinde hata yaptığını kabul eden tek bir Allah'ın kulu yok. Sağcısı, solcusu, iktidarı, muhalefeti... Kim olursa olsun, geçmişte apaçık yanlış çıktığı tescillenmiş bir konuda bile mikrofon uzatılınca asla geri adım atmıyor. Hemen bir kıvırma, konuyu alakasız bir yere çekme ya da karşı tarafın 10 yıl önceki başka bir hatasını öne sürüp üste çıkma çabası başlıyor.
Yanıldığını Kabul Etmek Neden Zayıflık Sayılıyor?
Günlük hayatımızda bir düşünün; işte, arkadaş ortamında veya aile içinde bariz bir hata yaptığımızda "Kusura bakmayın, orada yanlış hesaplamışım, telafi edelim" dediğimizde kimse bizi asıp kesmiyor, aksine olgunluk olarak görülüyor. Ama siyasete gelince durum tam tersi. Sanki birisi çıkıp "Evet arkadaşlar, o politikayı denedik ama beklediğimiz sonucu vermedi, yanlış yaptık" dese bütün karizması sıfırlanacak, siyasi hayatı bitecekmiş gibi bir panik havası var.
Herkes kusursuz, herkes her kararın en doğrusunu almış gibi davranıyor. Kararlar patlayınca da suç mutlaka başkasının oluyor; ya bürokratlar yanlış anlamış oluyor, ya şartlar aniden değişmiş oluyor ya da yine gizli planlar devreye girmiş oluyor. Kimse çıkıp da sorumluluk benimdir demiyor.
Körü Körüne Savunmaktan Yorulmadık mı?
İşin daha da kötüsü, bu tavır biz seçmenlere de bulaştı. Sempatizanı olduğumuz taraf bariz bir saçmalık yaptığında bile hemen savunma refleksine geçiyoruz. Sosyal medyada görüyorum, insanlar savundukları kişinin dün söylediğiyle bugün söylediği taban tabana zıt olsa bile ikisini birden aynı hırsla savunabiliyor. Bir kere de "Yahu tamam bu adamı destekliyorum ama burada resmen saçmalamış" diyebilsek keşke.
Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda? Aranızda desteklediği siyasetçi bariz bir çuvallama yaşadığında bunu açıkça eleştirebilen var mı, yoksa siyasetin doğası gereği bu durum asla değişmez mi dersiniz?