İbadetleri Otomatik Pilota Bağlama Hissi Sizde de Var mı
Son güncelleme:
-
Selam arkadaşlar, birkaç haftadır kafama takılan ve beni içten içe bayağı düşündüren bir konuyu sizinle paylaşmak istedim.
Geçen gün akşam namazını kılarken bir an duraksadım ve kaçıncı rekatta olduğumu tamamen unuttuğumu fark ettim. Ama işin kötü yanı sadece o anlık bir kafa dalgınlığı değildi bu. Son zamanlarda kendimi yakalıyorum; abdest alırken, dua ederken ya da bir iyilik yaparken resmen otomatik pilotta gibiyim. Vücut hareketleri yapıyor ama kafa başka yerde, ruh sanki o an orada değil.
Samimiyeti Kaçırma Korkusu
Dışarıdan bakınca her şey olması gerektiği gibi görünüyor, ritmi bozmuyorum ama içimdeki o heyecan, o ilk günkü samimi bağ zayıflamış gibi. Hani eskiden içten bir dua ederken insanın içine bir ferahlık çökerdi ya, işte o hissin yerini bir tür "günlük rutin" almış durumda. Bazen "acaba bir tek bende mi böyle oluyor" diye düşünmeden edemiyorum.
İş güç, geçim derdi, gün içindeki koşturmaca derken kafa zaten bin bir parçaya bölünüyor kabul ama bunun manevi hayatıma bu kadar yansıması canımı sıkıyor açıkçası.
Siz Bu Durumu Nasıl Çözüyorsunuz
Aranızda bu hissi tecrübe eden var mı merak ediyorum. Bazen diyorum acaba zihni biraz şaşırtmak mı lazım? Hep aynı sırayla yaptığım şeylerin şeklini veya zamanını değiştirsem o farkındalık geri gelir mi?
Siz böyle bir içsel durgunluk veya hissizlik yaşadığınızda kendinizi toplamak için ne yapıyorsunuz? Birbirimize dert ortağı olalım, yorumlarda buluşalım.