Her An Ulaşılabilir Olma Baskısı ve Gelen O Bıkkınlık
Son güncelleme:
-
Selam arkadaşlar, dün akşam yine başıma geldi, artık buraya yazıp içimi dökeyim dedim. İşten gelmişim, pestilim çıkmış, çayı koyup koltuğa uzanmışım. Tam kafayı dinleyeceğim derken telefon bildirimden durmuyor. WhatsApp grubu ayrı telden çalıyor, arkadaş "kanka baksana" yazıyor, Instagram'dan komik videolar yağıyor.
Bazen gerçekten telefonu fırlatıp bir mağaraya kaçası geliyor insanın. Eskiden birini arardın, evde yoksa "sonra ararım" der kapatırdın. Şimdi mesaj attıktan 3 dakika sonra cevap vermeyince "Hayırdır küstük mü?" ya da "Öldün mü nerede kaldın?" tripleri başlıyor.
Rahatsız Etme Modu Bile Huzur Vermiyor
Geçen gün sırf bu darlamadan kaçmak için telefonu Rahatsız Etme moduna aldım. Ama bu sefer de içimde garip bir huzursuzluk oluştu. Ulan kesin acil bir şey oldu, biri bana ulaşmaya çalışıyor falan diye kendi kendimi yedim. Yani telefonu sessize alsan da aklın kalıyor, almasan da kafan kaldırmıyor.
Özellikle günün sonunda o 2-3 saatlik kişisel alanda tamamen ulaşılmaz olmak en doğal hakkımız değil mi? Sırf bir iki dakika online göründün diye hemen uzun uzun muhabbet etmek zorunda hissetmek beni acayip yoruyor artık.
Siz Bu Durumu Nasıl Çözüyorsunuz?
Aranızda benim gibi hisseden var mı yoksa ben mi fazla asosyalleşmeye başladım bilmiyorum. Yakın çevreme "ya kusura bakmayın kafam dolu" deyip kestirip atmak da insanı kırıyor gibi geliyor. Siz bu mesaj yoğunluğuyla nasıl başa çıkıyorsunuz? Bildirimleri kapatıp arkasına bakmayan o rahat insanlardan var mı aramızda?