Bazı Şiirleri Başkasına Önermeye Kıyamamak
Son güncelleme:
-
Selam millet, geçen gece kulaklığı takmış takılıyordum. Listemde öyle bir dize denk geldi ki, tam birine mesaj atıp "bak bu çok iyi" diyecekken parmağım durdu. Sonra fark ettim ki ben bu hissi aslında yıllardır yaşıyorum.
Sizde de oluyor mu bilmiyorum ama bazen bir dize veya bir şiir buluyorum; sanki sadece benim için yazılmış gibi. O kadar kişisel, o kadar özel geliyor ki birine gösterirsem büyüsü bozulacakmış, hatta o şiir benim olmaktan çıkıp "herkesin olacakmış" gibi garip bir kıskançlık çöküyor üstüme.
Bencilce Bir His Ama Engel Olamıyorum
Normalde güzel bir müzik bulsam, iyi bir dizi keşfetsem hemen arkadaş grubuna atan adamım. Ama iş o derin duygulara, şiirlere gelince bir duraklıyorum. Sanki o satırları başkası okuyup öylesine geçiştirecek ya da "ee yani, ne var bunda?" diyecek diye ödüm kopuyor.
Çünkü benim içimde bir yerleri yıkıp geçen o iki satır, başkası için sıradan kelimelerden ibaret kalabilir. O yüzden o güzelim mısraları alıp telefonun en kuytu köşesine saklıyorum, sadece gece yalnız kaldığımda açıp okuyorum.
Duyguyu Koruma Çabası mı Bencillik mi?
Bazen diyorum acaba çok mu abartıyorum? Ama ne bileyim, her şeyin bu kadar çabuk tüketildiği bir dönemde bazı hisleri sadece kendimize saklamak bana daha sağlıklı geliyor galiba. O dize sadece bana ait bir sığınak gibi kalmalıymış gibi hissediyorum.
Aranızda benim gibi sevdiği kelimeleri, şiirleri adeta bir sır gibi kendine saklayan var mı? Yoksa "güzel olan her şeyi paylaşırım" diyenlerden misiniz? Gelin bir laflayalım.