Öfkelenince Dile Sahip Çıkmak Neden Bu Kadar Zor
Son güncelleme:
-
Selam arkadaşlar, geçen gün işte tam olarak bunu yaşadım da kafama takıldı, buraya bir içimi dökeyim dedim.
Öğle arası ufak bir anlaşmazlık yüzünden bir çalışma arkadaşımla atıştık. Adam bana haksız yere yüklendi, ben de yüzde yüz haklıyım yani. O an içimden öyle şeyler söylemek geldi ki, hani şöyle lafı gediğine koyup adamı susturayım istedim. Ama tam ağzımı açacakken hani dinimizde öfkelendiğinde susmak ve dili tutmakla ilgili o kadar öğüt var ya, pat diye o geldi aklıma. Kendimi zor da olsa tuttum, yuttum kelimeleri.
Haklıyken Bile Susabilmek Mesele
İşin garip tarafı, sustum ama içim içimi yedi bir süre. Nefse öyle ağır geliyor ki o an altta kalmış gibi hissetmek. Oysa Peygamberimizin öfkelenen kişiye hemen durmasını, hatta duruşunu değiştirmesini tavsiye etmesini ya da güzel ahlakın esasının dili tutmak olduğunu düşününce insan anlıyor; asıl güç karşıdakini lafla ezmek değilmiş.
Ama gel gör ki teoriyle pratik her zaman uymuyor arkadaş. İnsan bir anlık gazla o ağır kelimeleri döküveriyor ağzından, sonra da günlerce vicdan azabı çekiyor. O anlık öfke patlamasında freni çekebilmek harbiden büyük bir nefis mücadelesiymiş, bizzat yaşayınca daha iyi anlıyor insan.
Siz Bu Durumu Nasıl Çözüyorsunuz
Ben o an derin bir nefes alıp ortamdan biraz uzaklaşmaya çalıştım, hani zihnim soğusun diye. Abdest almak da öfkeyi dindirir derler, o an imkan varsa çok iyi geliyor zaten.
Siz günlük hayatta, trafikte, işte veya evde birine aşırı bilenip tam parlayacakken kendinizi nasıl frenliyorsunuz? Aranızda bu öfke anında susma olayını tam olarak oturtmuş olan var mı, yoksa benim gibi hala bocalıyor musunuz?