Yurtdışından Dönünce Başlayan O Garip Ses Tonu Şoku
Son güncelleme:
-
Selam millet, uzun zamandır kafamı kurcalayan bir mevzu var, forumda illaki benim gibi hisseden birileri vardır diye açayım dedim konuyu. Geçen hafta iki yıldır yaşadığım kuzey Avrupa kasabasından İstanbul’a bir haftalığına ailemi görmeye geldim. Havaalanından çıktığım an yaşadığım o ilk duyusal şoku tarif edemem. Sorun sadece kalabalık veya trafik değilmiş meğerse, tamamen ses tonu ve desibel farkı!
Orada yaşadığım süre boyunca otobüste, metroda fısıltıyla konuşmaya, hatta sokakta yürürken bile gürültü yapmamaya öyle bir alışmışım ki... Buraya geldim, otobüse bir bindim; arkadaki abi telefonla teyzesinin ameliyat detaylarını anlatıyor, ön tarafta iki genç akşamki maçı tartışıyor ama sanırsın stadyumda bağırıyorlar. Bir an için "Acaba ben mi çok çıtkırıldım oldum lan?" diye kendimi sorguladım valla.
Sessizlik Bir Lüks Muş Meğer
İşin garibi, yurt dışında yaşarken insan ortamın sessizliğini hiç fark etmiyor. Ne zaman ki buradaki bir kafeye oturup yan masadaki insanların tüm hayat hikayesini duymak zorunda kalıyorsun, o zaman anlıyorsun durumu. Bir de kendi kendime fark ettim ki, ben de arkadaşlarla masada otururken bir süre sonra gürültü duvarını aşmak için sesimi yükseltmeye başlıyorum. Farkında olmadan ortama ayak uyduruyor insan.
Siz Kendi Ses Tonunuzu Fark Ediyor Musunuz?
Aranızda yurt dışına gidip geldikten sonra veya farklı ülkelerde bulunurken bu desibel kültür farkını en dibine kadar hisseden var mı? Yoksa ben mi fazla takıntı yaptım bu konuya? Akdeniz ülkelerinde de durum biraz bizim gibi diyorlar ama özellikle Kuzey ve Orta Avrupa tam bir fısıltı odası gibiydi. Siz ne düşünüyorsunuz, aranızda bunu fark edip siniri bozulan var mı hiç?