Selam millet, geçen akşam başıma gelen garip bir aydınlanmayı paylaşmak istedim sizinle. Hani lise veya üniversite yıllarında dilimizden düşürmediğimiz, her fırsatta sevgilimize falan yazıp hava attığımız o buram buram aşk kokan şiirler vardır ya... İşte onlardan birini dün tesadüfen tekrar okudum da, durum hiç de sandığım gibi değilmiş meğer.
Yıllarca aşka, sevdaya yorduğum o meşhur dizelerin meğerse şairin siyasi sürgün döneminde çektiği memleket hasretiyle yazıldığını öğrendim. Hani insan bir an durup "ben yıllarca kime ne okumuşum böyle" diye kendine gülüyor ya, tam olarak öyle bir absürt an yaşadım. İşin ilginç yanı, o gençlik yıllarımda o şiire yüklediğim anlam ile şairin asıl hissettiği şey arasında dağlar kadar fark var ama ikisi de ayrı ayrı dokunuyor insana.
Şiirler Bize mi Ait Yoksa Yazana mı?
Bu durum beni bayağı düşündürdü açıkçası. Bir şiiri okuduğumuzda, aslında şairin ne hissettiğinden ziyade o an kendi içimizde ne yaşıyorsak onu okuyoruz galiba. Yani adam memleket diye ağlarken ben lisedeki platonik aşkımı düşünüyormuşum, adamcağız da mezarında ters dönmüştür herhalde. Yine de bir dizenin şekil değiştirip her hayata bir şekilde teğet geçebilmesi çok acayip değil mi?
Sizde de var mı böyle sonradan hikayesini öğrenip şok olduğunuz ya da "ben bunu yıllarca çok yanlış anlamışım" dediğiniz şiirler? Ya da zamanla anlamı sizin için tamamen tersine dönen satırlar? Gelin iki kelam edelim şurada.