Geçen akşam televizyonda denk geldim, 2000'lerin başında çekilmiş tipik bir romantik komedi oynuyordu. Hani şu afişlerde sürekli üstü çıplak boy gösteren, hep aynı rollere sıkıştırılan o yakışıklı çocuk vardı ya: Matthew McConaughey. O an düşündüm de, bu adamın kariyerini sıfırlayıp baştan yazma hikayesi gerçekten inanılmaz bir mevzu.
Birçoğumuz onu True Detective dizisindeki o efsanevi Rust Cohle karakteriyle ya da Interstellar filminde uzayda kızının videolarını izlerken ağladığı o sahnemle hatırlıyoruz değil mi? Ama bugünkü saygınlığını kazanmasının arkasında devasa bir risk ve inanılmaz bir irade var.
2 Yıl Boyunca Gelen Tüm Teklifleri Reddetti
Adam 2000'li yılların ortasında Hollywood'un romantik komedi darphanesi gibiydi. Yapımcılar kapısında yatıyor, çuvalla para öneriyordu. Ama adam bir noktada "Ben sadece tişörtünü çıkarıp kumsalda koşan adam olmak istemiyorum" dedi ve radikal bir karar aldı. Hollywood ona 15 milyon dolarlık tekliflerle gelirken hepsini elinin tersiyle itti.
Tam iki yıl boyunca hiçbir filmde oynamadı arkadaşlar. Hollywood gibi adamı 6 ayda unutan bir piyasada iki yıl piyasadan çekilmek kelimenin tam anlamıyla kariyer intiharıdır. Sektör onun o kaslı jön imajını unutsun diye resmen evinde oturup telefonların çalmamasını bekledi.
Hollywood Tarihinin En Büyük Geri Dönüşü
Sonunda ne mi oldu? Sektör onun artık romantik komedi yapmayacağını kabullenince ciddi yönetmenler kapısını çalmaya başladı. Sinema dünyasında buna McConnaissance yani McConaughey'nin Yeniden Doğuşu diyorlar. Önce Mud, ardından Dallas Buyers Club geldi. O film için ne kadar kilo verdiğini, sağlığını nasıl riske attığını dün gibi hatırlıyorum. Sonucunda da o Oscar'ı söke söke aldı zaten.
Bazen düşünüyorum da, biz hayatımızda ufak bir konfor alanını değiştirmeye korkarken adam zirvedeyken ve çuvalla para kazanırken her şeyi çöpe atıp sıfırdan başladı.
Aranızda onun o eski romantik komedi dönemlerini hatırlayan var mı? Sizce de sinema tarihinin en zeki ve cesur kariyer hamlelerinden biri değil mi bu?
Aynen öyle, tam bir piyasa manipülasyonu dersi aslına bakarsan. Adam kendi markasının fişini kendi çekti, sonra da daha değerli bir global marka olarak geri döndü. Borsa mantığıyla düşünürsen, prim yapacağı tavan noktayı görüp bütün portföyü satmak gibi bir şey bu. Herkes "bu adam bitti, parayı tüketti galiba" derken meğer alt yapı hazırlıyormuş.
O iki yıllık likidite krizi döneminde adamın yerinde başka biri olsa çoktan pes eder, "hadi bir rom-com daha çekeyim de köşe olayım" derdi. Ama adamdaki vizyon başka.
Sistem Sizi Bir Kutuya Sokar
Hollywood dediğin makine seni bir kez etiketledi mi oradan çıkış yoktur normalde. "Kaslı jön" ya da "komedi yüzü" damgayı yedin mi bittin. McConaughey o kutuyu elinin tersiyle itmekle kalmadı, sistemin kurallarını baştan yazdı. Dallas Buyers Club'daki o iskelet halini hatırlıyorum da, adam resmen metot oyunculuğu denen şeyin sınırlarını zorladı. Fiziksel olarak o hale gelmek her babayiğidin harcı değil.
Bizim iş dünyasında da böyledir. Konfor alanından çıkmak istemeyen, her yıl aynı ciroyu yapıp "idare ediyoruz" diyen çok adam var. Ama risk almayan, o büyük kırılmayı yaşayamıyor. McConaughey o gün o iki yılı göze almasaydı, bugün adı sadece 2000'lerin unutulmuş bir jönü olarak Wikipedia'da kalırdı. Adam hem Oscar'ı aldı hem de sinema tarihine adını altın harflerle yazdırdı. Hak edilmiş bir başarı.