Hz. Muhammed'in Hayatı - Peygamberimiz'in hayatıHazreti Muhammed'in çağında Arabistan, kimi göçebe yaşamı süren, kimi tarım vahalarına ya da ticaret kasabalarına yerleşmiş bulunan savaşçı kabileler arasında bölüşülmüş durumdaydı. Yahudilik ve Hıristiyanlık Arabistan'ın bazı yerlerine yayılmıştı; ama Hazreti Muhammed'in doğduğu kent olan Mekke, çoktanrıcı kalmıştı.
Hazreti Muhammed gençliğinde, olasılıkla Filistin sınırları boyunca yayılan kasabalara mal taşıyan kervanlarla dolaşmıştı. Sonra kırk yaşlarında vecd durumlarına girmeye ve bazı sesler duymaya başladı. Bu seslerin, kendisine Allah'ın buyruğuna boyun eğmesi gerektiğini öğreten Cebrail'in sözleri olduğunu hemen anladı. Muhammed bu deneyimlerinin etkisiyle, Allah'ın tek tanrı olduğunu, gücünün her şeye yettiğini, Mahşer Günü'nün yaklaşmakta olduğunu ve Allah'ın buyruğuna tam anlamıyla uymak gerektiğini vaaz etmeye başladı.
Bildirisini "İslam" yani Allah'a bağlanmak, "boyun eğmek" sözcüğüyle özetledi. [Kelime-i Şahadet getirmek], günde beş vakit dua etmek [namaz kılmak], zekât vermek, yaşam boyu hiç değilse bir kez Mekke'ye hacca gitmek, şarap içmemek, domuz eti yememek ve her yıl bir ay boyunca gündoğumundan günbatımına dek oruç tutmak, Muhammed'in kendisine iman edenlere yüklediği belli başlı yükümlülüklerdi. Peygamber, puta tapanların ve öteki kötülerin yazgısının sonsuza dek yanarak işkence çekmek olacağını, Allah'a boyun eğenlerinse kendilerine cennette bir yer verilerek ödüllendirileceklerini açıkladı. Kıyamet Günü'nde bedenin canlanıp dikilmesi Muhammed'in üzerinde önemle durduğu bir başka noktaydı.
Önceleri Peygamber, vaazının Allah'ın en son ve en yetkin esini olduğunun Yahudiler ve Hıristiyanlar tarafından da kabul edileceğini sandı. Çünkü Hazreti Muhammed Allah'ın, İbrahim'le, İsa'yla ve tüm öteki İbrani peygamberleriyle konuşan aynı tanrı olduğuna inanmıştı. Allah daha önce söyledikleriyle çelişen sözler söylemeyeceğine göre, kendi esiniyle öteki eski dinlerin ilkeleri arasındaki farklılıkları, insanların özgün tanrısal bildiriyi alırken yaptıkları hataların ya da bunu sonradan bozmalarının sonucu olduğu biçiminde açıklamakta güçlük çekmedi.
Muhammed'in uyarılarını birkaç Mekkeli kabul etti; fakat büyük çoğunluğu, onun puta tapma diye suçladığı eski geleneksel inançlarından dönmedi. Bunun üzerine Muhammed İ.S. 622′de Mekke'den Medine'ye göç eti. Kendisi, daha önce kavgalar nedeniyle bölünmüş olan bu vaha kentindeki bir grup tarafından, bir yabancının aralarındaki sorunları çözüme bağlayabileceği umuduyla çağrılmıştı. Bu tarihten başlayarak Muhammed, bir siyasal önder ve bir yasakoyucu oldu. Medine'de yetkesini kabul etmeyen Yahudilerle çatıştı; bu, onun başından geçen ilk doğrudan çatışmaydı.
Bunun üzerine Muhammed, onları Medine'den sürüp çıkardı ve izleyicilerine dağıtmak üzere topraklarına el koydu. Az sonra bir başka Yahudi vahasını ele geçirdi. Bu kez, kişi başına haraç vermeleri koşuluyla, onların topraklarını ellerinden almadı. Yahudilerle arasında geçen bu ilk çatışmalar, ilerde Müslüman yöneticilerle onların Yahudi (ve daha sonra Hıristiyan) uyruklarının ilişkilerini saptayan bağlayıcı örnekler sayılacağı için büyük önem taşır.
Bu süre içinde, daha önce İslamlığa dönmüş olanlar ve İslamlığı yeni seçenler sürekli bir akın biçiminde gelip Muhammed'in çevresindeki topluluğa katılmaya başladılar. Bunun sonucu iman edenler topluluğunun, çok geçmeden Medine vahasının dar alanı içinde geçimini sağlamakta güçlük çekmesi oldu. Çözüm yolu gözlerinin önündeydi: Mekkelilerin kervanlarını yağmalamak, ilk yağmalar başarılı oldu, çok geçmeden bunları Mekke'deki direnişin kırılışına dek süren öteki yağmalar izledi. Hazreti Muhammed zaferle Mekke'ye geri döndü ve daha sonra, tüm Arabistan'ı bir noktaya kadar savaşla, fakat daha çok diplomasi ve görüşmeler yoluyla birleştirmeye başladı.
Hazreti Muhammed, yerine geçecek bir oğul bırakmaksızın (İ.S. 632′de) öldüğünde, Arabistan'ın birleştirilmesi işi, ancak tamamlanabilmiş bulunuyordu. Müslümanları yönetmek üzere, Peygamber'in eski arkadaşlarından ve yakın dostlarından biri olan Ebu Bekir halife (yani ardıl) seçildi. Başa geçer geçmez de, Muhammed'e boyun eğmekle, genel olarak müminlere boyun eğme yükümlülüğü altına girmiş sayılmayacaklarını düşünen Arap şeflerinin, yaygın bir biçimde birlikten ayrılmaya başladıklarını gördü. Ama iş savaşa gelince, Muhammed'in yolunu seçenlerin coşkusu ve inancı üstün geldi ve Arap şefleri bir kez daha yeni inancın sancağı altında birleşmek zorunda kaldılar.
Ebu Bekir, bu bunalımın atlatılmasından hemen sonra (İ.S. 634′te) öldü. Önderlik, yalnızca dini bütün biri değil, aynı zamanda başarılı bir komutan ve yönetici olduğunu kanıtlayan (İ.S. 634-644 arasında halifelik eden) Ömer'e geçti.