Kalabalık aile dört kız iki erkeğiz;
Modern dediğiniz çağın sefalet örneğiyiz.
Manavla tanışmadık, kasap kaf dağlarınla;
Eşitlik dediğiniz hapis ders kitaplarında.
Gazozu kim kaybetmiş biz bulalım beyim,
Sıra bana hiç gelmez her oyunda ebeyim.
Bezden bebek görürmüş kardeşlerim düşlerinde,
Annem düş bile görmez, elalem işlerinde.
Şu gördüğün pantolon dört bayram birden gördü;
Yamasına aldırmam özenle annem ördü.
Babamdan sonra giyecek abim ayakkabısını;
Biraz büyük olsa da satacak cakasını.
Babam akşam söyledi, çata pata para yok;
Ardından öfkelendi, sanki sırt pek karın tok!
Balon uçup gidermiş, para vermeye gelmez;
Hem balon dediğin ne? Sütü yok eti yenmez.
Şimdi sıra sizlerde siz çözün bu düğümü.
Sizin zenginliğiniz, tılsım mı bu büyü mü?
Romanda okumuştum fakir bir genç bey oldu.
Bizler yetişemedik koştukça ömür doldu.
Küçüktük yüreklerimiz hep buğu olurdu.
Büyüdük yüreğimizin buğusu gözlerimize vurdu...
Sonra topladı tüm oyuncaklarımı hayat,
Elimize birer sevgili tutuşturdu.
İşte dedi senin oyuncağın bu,
Ya da bu senle oynayacak.
Merhabalar arkadaşlar. Sitenizi henüz keşfettim. İlk isimli şiirime gösterilen ilgi inanın beni çok duygulandırdı. Hepinize çok teşekkür ederim. Özellikle ozlems_o sana teşekkür ediyorum. Hepinizin yüreğine sağlık...