aşk doğum ve ölüm kapısının ortasında yaşanan en hakiki geçittir.bu geçitten geçilirken asla araya bakılmaz.asla ileriye bakılmaz.bu geçitte bütün zamanların hükmü biter.aşkın kendi zamanı başlar.ve bu zaman ileriye,geleceğe doğru değil içerilere,derinlere doğru işlemeye başlar.orada artık bu zamanın kuralları yoktur,orada bu hayatın korkuları biter,orada insan kendi yokluğundan yeni anlamlar çıkarır.hiç gitmediği yollar çıkarır...aşkın o geçitinde bir an yüzlerce yıla bedeldir...aşk,yaşarken ölümü göze almaktır.aşk bu ölümü göze alanlara gülümseyebilir ancak...hayatında bir kez olsun ölümü göze almamış bir insan hiç yaşamamış demektir...